Aşk gökyüzünden düşen bir yıldırım gibidir.Yakar, kavurur, neye uğradığını şaşırırsın.Çünkü aniden gelir.Zamanı ve mekanı siler.
Sevda ise toprağa düşen bir kök gibi yavaş yavaş büyür.Tüm fırtınalara, rüzgarlara direnir.Sabretmeyi, sükûneti öğretir.Seni kendisi ile büyütür.
Ben karşımda ki adama aşık değildim.Ben ona sevdalıydım.Bu sevda ilde kök salmış, ben gün gün büyütmüştü kendi ile birlikte.Titreyen bakışlarım loş ışıkta onun koyu renk gözlerine değdi.Soğuk fayansa dayalı sırtım, Diyar'ın kollarını iki yanıma koyması ve üzerime eğilmesiyle heyecan ile gerginleşmişti.Her şeye rağmen bu kadar yakınıma girmesi ile kalbim amansız bir hastalığa yakalanmış gibi çarpıyordu.İlk defa bu kadar yakınımdaydı ama yasaktı,haramdı bana artık.Burnuma dolan sert kokusu nefesime tutmama sebep oldu.
