"O kalp benim Nalin!Başkasına vermeyi aklından bile geçirme!Bundan sonrasına gelecek olursak da...Herşey yeni başlıyor!"
Yüzümün dibinde ki yüzü, dudaklarıma çarpan nefesi, ensemde ki parmakları ve üzerimize yağan yağmur damlaları...
Herşey çok fazlaydı.Göğsüm sıkışıyordu.Onu itmek için kalkan ellerim havada asılı kaldı.
Bana o kadar yakındı ki bunun bir hayâl olduğunu düşündüm bir an.Fakat gerçeklik enseme değen o soğuk metalle acımasızca hatırlattı kendini.Enseme değen yüzüğünü hissettiğim an kekeldim.
"Bı-bırak."
Boğuk bir şekilde söylediğim şey ile Diyar yutkundu.Ne bekliyordu?Ona arşılık vermemi falan mı?Parmağına o yüzüğe takmasaydı şu an da ona sıkıca sarılırdım ama artık çok geçti.O yüzük parmağına girdiği an bizim için hiç şans kalmamıştı.
"Sen itsene?"
Bunu öyle bir ifade
