Sevdası ve gururu arasında sıkışmış kalmış bir kızdım artık ben.Dün gece Diyar'ın kolları arasında sevdamı haykırmakla gururumu yok sayamayışımın ortasında kalmıştım.Kalbim avaz avaz ona koşmamı söylerken, gururum acımasızca önüme taştan duvarlar örmüştü.
Ona koşsam koşamam,onsuz zaten ruhumdan parçalar eksiliyordu.
Diyordum ya, bu sevda benim en büyük sınavımdı diye.
Ama bu sefer gururu seçmiştim.Canım çok acısa da biliyordum ki gururumu arkamda bırakırsam kendime olan saygımı çiğneyecektim.Belki de bu sevdayı kalbime gömmek en doğrusuydu.
"Ne düşünüyorsun?"
Zerya'nın sesiyle,içine düştüğüm dipsiz kuyudan aniden çıktım.
"Hiç.Sadece... ben doğru yaptım değil mi Zerya?"
Yutkunarak ona baktım.Evet demesine ihtiyacım vardı.Ben dün gece Diyar'ın ardımda bırakmakla doğru yapmıştım değil
