Neşe. Ne güzel bir kelimeydi öyle hayatımda hiç bu kadar neşeli olmamıştım. Akşam heyecandan uyuyamamış sabahı zor etmiştim. Canımı sıkan tek şey hastaneydi. Nişan için izin almıştım ve çok fazla izin artı diğer hastaneye geçiş derken onların gözüne battığımı biliyordum ama bu olmak zorundaydı.
Sonuçta en mutlu günüm bugündü.
Güneş daha yeni doğmuştu. Göz altlarım şişmişti farkındaydım ama yine de uyuyamıyordum.
Korkuyordum bir aksilik çıkacağını düşünmeden edemiyordum ya şimdi uyursam uyandığımda hala Antalya da okul okuyor olursam? Ya bunlar hep bilinç altımın oyunuysa ve uyuyunca kaybolursa? Bitemezdi, uyumamalıydım.
Bugün ne giyeceğimi düşünmeye başladım. Hem sade hem güzel hem de şık olmalıydım. Evet gelenler yabancı değildi ama bugünün resimlerini yıllar sonra bile görecektik
