Yavaşça araladım kapıyı. “Ne oldu?” dediğimde, “Sey, babaannemin tansiyonu çıkmış; ne yaptıysak düşüremedik bir türlü. ‘Mahi yengem gelip baksın,’ dedim, ama illa hastaneye gideceğim diyor. ‘Anam gelsin, doktora götürelim,’ dedi. Derman abi’yle yengemin kapısını çok çaldım, açmadılar. Ezman da yok ortada, bir sen kaldın,” demişti.
“Tamam, sen git, geliyorum,” deyip kapattım kapıyı. Çırılçıplak, elini ağzına koymuş kahkaha atmamak için kendini sıkan karma…
“Sakın gülmeyim deme, hele de ben yokken uyumayı aklından bile geçirme; yoksa ben bu ateşle kendimi yakarım,” diyip mecburen giyinip çıkmıştım.
Hastaneden döndüğümde çoktan uyumuştu benim yavrum.
Ben de mecbur kendimi duşa atmıştım.
Sabah “Abi, koş!” diye bağıran Seyran’ın sesiyle açtım. “Gözlerimi, ne oluyor lan?” diyerek sıçradım y
