พายุหลงฤดูอาจจะพ้นผ่านไปแล้วจากท้องฟ้าเชียงใหม่ แต่พายุแห่งความริษยาในใจของ พร กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ภาพของแวนด้าที่ซบไหล่ชัฏในห้องแลบท่ามกลางความมืดมิดในคืนนั้น ยังคงตามหลอกหลอนและกรีดลึกในใจเขาเหมือนใบมีดที่ขึ้นสนิม
พรก้าวเข้าไปในห้องพักของเขาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เขาเตะเก้าอี้กระเด็นไปชนผนัง ความผิดหวังจากการถูกแวนด้าปฏิเสธแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ประกอบกับความแค้นที่เห็นเพื่อนรักที่เขาแสนดูถูกกลับได้ครอบครองหัวใจของผู้หญิงที่เขาหมายปอง ทำให้พรสูญเสียสติสัมปชัญญะที่เคยมีไปจนหมดสิ้น
"มึงอยากเล่นบทฮีโร่จนๆ ในนิยายรักนักใช่ไหมไอ้ชัฏ... มึงอยากดึงนางฟ้าลงมาเปื้อนดินไปกับมึงใช่ไหม" พรแค่นยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดในความสลัว "กูจะทำให้มึงรู้ว่า โลกแห่งความจริงมันไม่ได้สวยงามแบบนั้น"
พรรู้ดีว่าการทำลายข้าวของในแลบทีละนิดมันไม่ได้ผล เพราะชัฏมีความอดทนและระแวดระวังสูงเกินไป สิ่งที่จะทำลายคน
