หลังจากเกิดเหตุการณ์น่าอายนั่น ฉันไม่กล้ามองหน้าใครอีกเลย แยมส้มพยายามชวนคุยเพื่อทำลายบรรยากาศมาคุ เช่นเดียวกับพี่เธียซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้จะพูดเก่งเป็นพิเศษ ฉันเดินฟังทั้งสองคนคุยกันตลอดทางจนมาถึงจุดชมวิวที่เห็นแล้วต้องยอมรับจริง ๆ ว่ามันสวยมาก
“โห… สวยมากจริง ๆ ด้วย” แยมส้มมายืนข้างฉัน นางกางมือออกสองข้างแล้วเงยหน้าขึ้นฟ้าเพื่อสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด ฉันหยิบกล้องที่สะพายคอขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายรูปวิวสวย ๆ โดยไม่ลืมหันไปถ่ายเพื่อนรักทั้งสองคนด้วย
“เอามาให้ฉันถ่ายบ้าง” อาโปแย่งกล้องไปจากคอฉัน นางหันเลนส์มาทางฉันแล้วกดถ่ายรัว ๆ ฉันฉีกยิ้มกว้าง บ้างก็โพสท่าเบา ๆ แข่งกับแยมส้ม เสียงหัวเราะพวกเราเรียกสายตาจากพวกผู้ชายให้หันมาสนใจ ฉันรู้สึกเกร็งขึ้นมาทันทีจึงหันหน้าหนีไปทางอื่น
“ไม่ต้องถ่ายแล้ว ถ่ายวิวบ้าง”
“อะไรเนี่ย ทำไมหน้าแกแดงขนาดนี้อ่ะซอ ร้อนเหรอ?” แยมส้มชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ฉันถึงเพิ่งรู้
