พรึ่บ
“เป็นบ้าอะไรวะ อยู่ ๆ เข้ามาหาเรื่อง?”
มือฉันถูกปัดออกจากคอเสื้อด้วยฝีมือของสายซึง เขามองฉันด้วยสายตารำคาญ ไม่มีวี่แววของความเป็นพี่เป็นน้องกันเลยสักนิด
ถามว่าฉันแคร์ไหม? ก็ไม่
“เฮ้ย ยัยนี่ใครวะไอ้ซึง หญิงมึงเหรอ?” ผู้ชายท่าทางถ่อย ๆ หนึ่งในกลุ่มของสายซึงเดินเข้ามาจ้องหน้าฉัน สายตาสารเลวนั่นกวาดมองร่างกายฉันอย่างจาบจ้วงตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันมองพวกนั้นทีละคนก่อนจะหยุดสายตาลงที่น้องชายตัวเอง หมอนี่คบแต่เพื่อนเลว ๆ ทั้งนั้น!
“กลับบ้านเดี๋ยวนี้!” ฉันกระชากคอเสื้อสายซึงแล้วดึงให้เขาเดินตาม แต่มันไม่ง่ายเพราะหมอนี่ตัวสูงกว่าฉันมาก แถมยังแรงเยอะกว่าฉันด้วย สายซึงปัดมือฉันออกอีกรอบ คราวนี้เขาผลักไหล่ฉันจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาแสนขวางมองหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง
“อย่ามายุ่งได้ไหมวะ จะไปไหนก็ไปดิ ตัวเองก็หนีออกมาเหมือนกันไม่ใช่? อย่ามาทำตัวสนิทกันไปหน่อยเลย จะอ้วกว่ะ”
“สายซึง! ฉันเป็นพี
