La que se escapó: His name is Ever Pollux

#2: Too much Effort

Ever Pollux used to be my schoolmate and became my classmate when I was in Third year and fourth year highschool. So sa madaling salita madalas kami na nag-kikita at nag-kakasama sa lahat nang Activities inside and outside nitong school.

Kapag sinabi kong inside and outside the school. Nandoon yung Quiz bees and every competitions na connected sa aming Academic performance.

Sa ayaw ko man o sa gusto... I had really no choice but to grab all the opportunity for me to passed all the subjects and to comply all the requirements that i need bilang estudyante.

Ako na nga itong suyang-suya dahil palagi na lang mukha nitong si Ever ang nakikita ko sa araw-araw na pag-pasok ko nitong eskuwelehan. And here I am... Nilulunok lahat nang pangungulit at pang-aasar na ginagawa niya sa akin. Halos kulang na nga lang e masapak ko na ang pagmumukha niya dahil ayaw niya akong tantanan!

I'm just pretending that he's not there. Na isa siya lang siyang masamang hangin na nag-papaikot-ikot sa paligid pero ang hirap sa part ko na balewalain lahat ng pinag-gagawa niya, dahil palagi ko rin namang naririnig ang boses niya dahil sa ang Ingay-ingay niya diyan parati! Ang dami niyang energy na baon e.

Like the fvck! Kalalaking tao niya naman kasi pero ang ingay niya. Napaka-daldal niya or maybe... He's just Professional Papansin lang ganon!

Alam niyo yon... Wala kasing araw na hindi niya ako kinukulit at binubuwisit.

Minsan nga napapaisip na ako na baka kaya siya ganyan. Kasi... may kung ano sa pagkatao niya.

Like tao ba talaga ang isang ito o Robot? Para kasing hindi siya napapagod. Hindi siya napupundi at nababawasan ng baterya o enerhiya sa katawan niya.

How I wish na hindi na lang kami naging mag-kaklase or even naging mag-kakilala.

Ang laki-laki kasi nang kinakain niyang time para mang-inis at mang-buwisit lang.

Marami naman siyang ibang bagay na mas dapat pag-tuunan ng pansin pero mas pinipili niya ang manira ng araw ng iba! At sobrang effective niya sa akin sobra. Even sa pag-labas ko nang klase, Sinasabayan niya pa talaga ako para lang mang-asar siya ng mang-asar.

Kunwari na lang walang Ever Pollux na nag-eexist. Like there's no like him in this world. Na isa lang siyang tuldok at kuwit sa earth.

Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na mag-isa lang akong nag-lalakad rito sa Hallway at wala akong ibang kasunod sa pag-lalakad kung hindi ang anino ko.

And... Ignoring him is one of the best thing for me to do! Para maramdaman niyang wala akong pakielam sa mga pinag-gagagawa niya diyan.

Sobra lang yung effort niya na asarin ako, everyday at grabe din yung mga ginagawa niya para lang maiangat ang sarili niyang bangko, maibida lang nito ang sarili niya sa akin.

Bakit ba ganyan ang mga lalaki? Bidang-bida palagi ang mga sarili nila... Sa lahat ng mga kuwento nila.

Hindi ko tuloy mapigilan at maiwasang matawa sa dahil sa ilang mga kuwento niya about sa kanyang sarili. At the same time natutuwa rin ako ganon! Pero ayokong ipahalata at ipakita yon sa kanya. Lalo na yung emotion kong iyon towards him dahil baka maging dahilan pa iyon para lumaki ang ulo niya.

Ayokong maisip niya na maaaring mag-karoon ng pag-kakataon para mag-kagusto ako sa kanya. Dahil umpisa pa lang... Palagi ko nang sinasabi sa sarili ko na 'Hindi puwede'

Nakakainis pa yung thought na napapatawa niya ako to the point na nagiging effortless na sa kanya minsan na mag-patawa gamit yung mga korni niyang Jokes! Feeling ko tuloy ang babaw-babaw kong tao.

Ay hindi! Hindi ako mababaw. Stress lang ako. Oo tama. Cause lang ito ng stress ko dahil sa dami nang mga iniisip ko lately.

He is a little bit malakas ang trip especially when it comes to Kalokohan pero still nakakakitaan ko ng dedication sa ilang aspect sa life niya lalo na sa studies niya. Tapos alam niyo iyon, Nagagawa niyang maging stress free yung environment niya at mai-maintain yung matataas at magaganda niyang grades. Yung feeling na parang hindi siya nakakaramdam ng Frustrations at pressure sa dami nang mga nangyayari at ginagawa namin in every other day.

Sana lahat no?

Ako kasi kahit sinasabi ko sa sarili kong I am not interested in him. Sadyang malalaman at malalaman mo kung sino siya at ano siya as a Person. Knowing na he is only child of his Mom and his Dad. May kaya sa buhay. I think hindi nga lang average ang state of life niya. Mayaman siya. Dahil kapansin-pansin naman sa itsura niya at pananamit niya na maganda ang buhay niya at suportado siya ng mga magulang niya sa lahat nang mga pangangailangan niya bilang anak. Kahit nga siguro mga luho niya sa katawan kaya nilang maibibigay sa kanya.

Ang hindi ko lang maintindihan is... Well provided naman na siya ng family niya pero bakit ginagawa niya pa rin ang mag-trabaho bilang Service crew sa isang Fast food chain? Knowing na lahat naman maibibigay sa kanya nang parents niya. Kahit na wala siyang gawin kung hindi ang mag-aral lang at mag-enjoy sa buhay, hindi siya mag-mumukhang kawawa.

I mean... Ganon naman talaga yon hindi ba? Marami silang pera tapos nag-iisang anak lang naman siya. So ang mangyayari... Sa kanya na lang lahat nakatuon ang buong atensyon ng Nanay at Tatay niya. At malamang sa malamang siya ang isa sa pinaka malaking dahilan kung bakit nag-susumikap ang mga magulang niya. Mabigyan lang siya ng maayos at disenteng pamumuhay.

Hindi ko talaga maintindihan! Ang daming thoughts ang tumatakbo ngayon sa utak ko. Pero mas lalong hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit hinahayaan ko na maging curious ako mismo sa mga nangyayari sa buhay niya.

Why I am so curious about that guy? E... Wala naman akong makukuha kung gagawin kong isipin ang ilang mga bagay tungkol sa taong yan!

---- ---- ---- ---

"Lirah, mag-isa ka ata?" Napalingon pa ako sa buong paligid ko saka ako humarap dito at nag-bigay ng blangkong tingin sa kanya.

Ano bang sinasabi niya?! Like what the hell?!

Gusto kong sabihin sa kanya na... Obvious ba na mag-isa lang ako? Ang alam ko kasi may kasama ako dito e. Pero nawala ata sila! Pakihanap naman siya please! Tss... Nakakainis.

Madalas talaga hindi ko magets ang lalaking ito.

Ano ba, Ever Pollux!

"Mukhang wala naman!" Aniya at nag-kibit balikat pa ito saka pa siya nag-palinga linga dito sa buong classroom bago ito tuluyang maupo sa katapat kong silya.

Natatawa na lang ako kunwari pero may halo nang sarcasm ang tawa kong iyon sa kanya. Saka na lamang biglang napakunot ang noo ko.

"Alam ko... Lunch time na ah? Bakit school papers pa rin yang ginagawa mo?Kumain ka naman kaya! Baka magutom ka niyan." Rinig ko pang sabi nito.

Gaano Ka-concern yan?

"No thanks. Pero hindi pa kasi ako nagugutom." I said directly to him. Busy kaya ako sa ginagawa ko hindi ba niya nakikita?

"O ito Egg sandwich and bottled water. Kainin mo na." Saka nito inilapag sa tapat ko ang mga yon. Ngumiti pa siya sa akin pag-katapos non.

Bakit ba ang caring niya masiyado diyan? Kasi gusto niya ako. Kasi he's interested in me? And nasa process na siya nang pag-kilala at panliligaw sa akin? Hmm.. No! Hindi ako interesado.

Saka ano naman sa kanya kung hindi ako kumain on time? Mamamatay ba siya kapag hindi ako kumain?

"Bakit, Ikaw kumain ka na ba?" I asked him, pero hindi ko siya tinignan roon.

"Kikiligin na ba ako?" Aniya saka siya tumawa ng mahina.

Nakakakilabot!

"Ano?" Singhal ko sa kanya. Pag-katapos niyang sabihin yon. Napapataas na lamang ang kilay ko dahil sa mga naririnig kong yon galing sa kanya.

"Actually hindi pa nga e..." Sagot nito sa tanong ko.

"Edi ikaw na lang ang kumain niyang inilapag mo diyan. Saka busog na pala ako." Sabi ko habang nakatuon pa rin ang pansin doon sa pag-susulat.

"Paano mo nagawa yon? Bigla kang nabusog kahit wala ka pang kinakain?" Nag-papatawa ba siya diyan?! Amazed na amazed e. O Nang-bubuwisit nanaman siya. Kasi kung oo... Bingo na siya!

May pag-kabaliw din pala ang isang ito no? Ngayon niyo sabihin sa akin na babae lang ang abnormal!

"Sa Hangin." Saka ako ngumiti dito at pag-katapos ay inirapan ko siya.

"Ahh..." O di ba? Edi wala na siyang ibang nasabi kung hindi yon lang.

"Wala ka bang ginagawa, O gagawin?" Tanong ko dito. Mukha kasi siyang ewan na nakaupo doon sa tapat ko.

Ayokong nandiyan siya. Naaalibadbaran ako sa ginagawa niyang panunuod sa akin.

"Yan rin sanang ginagawa mo ngayon. Pero mamaya na lang! Titignan na lang muna kita."

"Bakit, Ano namang makukuha mo sa gagawin mong yan?" Weirdo!

Lalo na kapag ngumingiti siya sa akin. Natatakot ako. Hindi ako natutuwa!

"Wala, Ang ganda mo kasi." Aniya saka pa ito nag-pangalong baba with matching blink blink pa nang dalawa niyang mata.

Halaa! Nakakabuwisit. Psh. Sinasabi mo lang yan kasi interesado ka kuno sa akin! Lalaki nga naman! Mga mambobola.

"Ewan ko sayo! Puwede ba, Huwag mo akong tignan nang ganyan? Naiirita kasi ako, oo. Hindi ako komportable!"

"But why?" Aba't nag-tanong pa siya? Napapairap na lang talaga ako. Nae-stress ako sa presensya niya sobra.

"Just don't. Mahirap bang maintindihan yon?" Sabi ko. At akma naman akong tatayo at handa nang Isakbit iyong Bag ko sa aking likod.

Lalabas na ako. Ayoko nang Atmosphere dito. Nakaka-Ewan!

"Oy, Teka saan ka pupunta?" Tanong nito. Saka siya biglang humarang doon sa may pintuan.

"Hindi ko alam e. Baka ikaw alam mo?" Sabi ko saka siya mahinang tinabig doon. At nag-lakad na ako palabas.

"Sandali lang, Sabay na tayo Lirah!" Aish.. Hindi ba talaga niya ako tatantanan?

Sumabay na nga siya sa pag-lalakad sa akin. Pero medyo malayo ang distansya nito sa akin. Good thing! Para hindi ko siya masyadong makita.

Pero bigla na lang itong nag-lakad sa tapat ko.

"Akin na yang kamay mo." Rinig kong sabi nito. Na siya namang ikinagulat ko.

"Bakit ko ibibigay sayo?" I said saka siya tinignan nang nag-tataka.

Hinawakan niya ako sa wrist. Saka niya inilagay sa kamay ko iyong crackers at bottled water.

"Sinong nag-sabi sayong gawin mo yan?" Medyo gulat ko pa ring pag-kakasabi sa kanya.

"Ang ano?" Seryoso ba siya diyan? Hindi niya talaga alam kung bakit?! Tss...

Nang-aasar nanaman ba siya?

"Gusto ko lang ibigay sayo yan! Ayaw mo nang Egg sandwich e. So naisip ko baka mas gusto mo ng crackers. Edi ayan na lang. Huwag mo nang tanggihan ha?" Aniya saka ngumiti ito ulit sa akin.

"Thank you, pero hindi ba sabi ko busog ako." I gave him a smile but not the Sweet one.

"Kahit yan na lang please, tanggapin mo. Kusa ko namang inabot sayo yan. Kaya kunin mo na. Walang kahit na ano yan. Don't worry!"

"Pero bakit mo ginagawa 'to.. Sin--" Hindi ko na nagawang matapos yung dapat na sasabihin ko sa kanya kasi bigla na siyang tumakbo papalayo sa akin.

"Hindi mo na puwedeng ibalik yan sa akin. Malayo na ako o?" Sigaw nito mula sa medyo malayo habang kumakaway-kaway pa, hanggang sa tuluyan na siyang nawala sa paningin ko.

Ang kulit niya. Nakakainis!

*** *** ***

He's not that bad naman para layuan ko at para hindi ko pansinin. Ever is such a good person. Hindi ko yon maitatanggi. He's nice! But I just don't have any time for this... Sa kung ano mang intensyon niya. And ayoko yung pakiramdam na mabait siya sa akin, kasi may rason siya kung bakit niya iyon ginagawa.

I have so many things to do in mind. I have to prioritize everything than letting those things to happen.

Masyado akong loyal sa mga pangarap ko. To the point na gusto ko nang makatapos ng pag-aaral at matulungan ang Parents ko. Makaahon sa hirap. Guminhawa ang buhay at I-spoil ang sarili ko sa mga bagay na gusto kong gawin at the same time sa mga bagay na matagal ko nang gustong magawa para sa pamilya ko.

Before ako tuluyang pumasok sa susunod na klase ko. I decided na dumiretso muna doon sa Locker room nitong school to check some of my things in there. Nang mapansin kong may nakasiksik na maliit na papel doon. Agad kong kinuha iyon at tinignan kung ano ang nakasulat sa papel na iyon.

To Lirah,

Hi, Good morning! Hindi pala kasi kita nabati kanina hehe. Kainin mo na yong binigay ko sayo. Para hindi ka magutom.

Hmp... Parang ewan talaga siya! Note? Akala ko tuloy Death threat na! Tss... Effort niya masyado diyan ah?

May pa note note pa siyang nalalaman. Ang baduy niya sa part na yan ha!

Ang dami niyang alam.

Kinuha ko na lang yung kapirasong papel na iyon saka ko diretsong idinikit sa last page nong extra kong notebook na siya rin namang kinuha ko mula doon sa loob ng Locker ko. Itatabi ko na lang ito sige, Sayang naman kasi..

Yung tinta nang Ballpen!