ในช่วงเย็นวันเดียวกันหลังจากติณณภพเลิกงานก็เดินทางกลับมาถึงบ้าน กลิ่นอาหารที่ป้าแดงเตรียมไว้ลอยหอมอบอวลคลุ้งไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศ เรียกน้ำย่อยในท้องของเขาให้ทำงานได้ดี แถมตั้งแต่กลางวันก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย นั่นยิ่งทำให้ความหิวของเขาทวีคูณขึ้นมากกว่าเดิม
ขนมหวานก็ไม่ได้กิน แถมยังต้องมารอเจ้าตัวดีนั่นอีก
เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นไม่หยุดจนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบใจตัวเองว่าให้รออีกหน่อย
แต่ถึงอย่างนั้นชายวัยสามสิบสี่ปีก็ยังเลือกเดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน สายตาคมเหลือบมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังบอกเวลาว่าขณะนี้หกโมงกว่าแล้ว และเจ้าจันทร์ก็น่าจะใกล้กลับมาถึงบ้านในไม่ช้าเช่นกัน
วันนี้ติณณภพดูเร่งรีบกว่าทุกครั้ง ราวกับว่าหากช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว จะพลาดมื้อเย็นที่ต้องทานพร้อมหน้าพร้อมตากับเจ้าจันทร์ ทั้งที่ความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย
เหตุผ
