“คุมพ่อขา” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นทำให้มอสที่กำลังยืนคุยกับวิวัฒน์และมาวินหันไปยิ้มกว้างพร้อมย่อตัวรอรับร่างอวบอ้วนตัวน้อย ๆ ที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วเท่าที่ขาสั้น ๆ นั้นจะวิ่งได้
“น้องมายด์”
“คิดถึงคุมพ่อที่สุดเลย”
“คิดถึงแต่คุณพ่อไม่คิดถึงลุงบ้างเหรอครับ”
“คิดถึงค้า”
“ถ้าคิดถึงงั้นหอมแก้มลุงหน่อย” วิวัฒน์ยื่นแก้มไปให้หลานสาวตัวน้อยหอม แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บและเสียงหัวเราะของมาวินกลับมาแทน
“ไอ้มอส แม่งกูจะให้หลานหอมแก้มไม่ใช่ให้มึงมาดีดแก้มกู”
“คุมลุงพูดไม่เพราะ” น้องมายด์มองหน้าวิวัฒน์ด้วยสายตาตำหนิ เหมือนกับเวลาที่เธอโดนแม่ดุ ขณะที่มือป้อม ๆ ของเด็กน้อยกอดคอมอสแน่นเหมือนไม่อยากให้พ่อวางลง
วิวัฒน์ที่โดนหลานสาวดุกะทันหันทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน
“โอเค ๆ ลุงไม่พูดคำไม่เพราะแล้วครับ น้องมายด์หอมแก้มลุงได้ยัง??”
“คุมพ่อขา หอมได้ไหมค้า” น้องมายด์ทำท่าคิดก่อนจะหันไปมอ
