สิบสาม
ถอยหลังเพียงก้าวเดียว ทะเลนั้นก็ดูกว้าง นภางค์ก็แลสดใส (1)
เสียงฟ้าร้องดังครืน ลมพายุโหมกระหน่ำ เม็ดฝนซัดสาดลงมาไม่ลืมหูลืมตา จนส่งผลให้พื้นดินแถบนี้เต็มไปด้วยโคลน การเดินทางกลับของเหล่าทหารทู่เจี๋ยและทหารพันธมิตรจึงเกิดความล่าช้าลงไปมาก ผู้คนส่วนใหญ่เร้นหลบอยู่แต่ในกระโจมและที่ร่ม มีบ้างที่ต้องลำบากยืนตัวสั่นเทาเพราะต้องเฝ้าเวรยาม
ชาวเผ่าด่านเหนือคุ้นชินกับอากาศหนาวเย็นก็จริง ทว่ากลับไม่คุ้นเคยกับพายุชุ่มชื้นเช่นนี้
หนึ่งวันก่อนหน้านี้ป้าอ๋องอู่ลี่เหวินได้ปล่อยตัวเฟิงอวิ๋นให้กลับไปพร้อมฉีอ๋อง เพื่อแลกกับสนธิสัญญาคนละหนึ่งฉบับและเชลยศึกทั้งหมด ซึ่งเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ดูเหมือนน้อยนิดสำหรับต้าถัง ทว่าหากมองอีกมุมแล้วนั้น…อู่ลี่้เหวินก็ได้แต่ข่มกลั้นความหงุดหงิดใจเอาไว้
ป้าอ๋องหนุ่มเอนกายจิบสุราดอกท้อ มือหนึ่งพัวพันกับสาวงามบนตั่ง ใบหน้าหล่อเหลาดุดันกลับมองไปยังกุนซือเสินน่งที่นั่
