CHAPTER TWENTY ONE
MUGTO ang mata ni Dom dahil sa kakaiyak, kaya naman hindi na siya pumasok pa sa kanilang klase.
Ilang araw palang ang balik-eskwela nila pero heto siya na absent na kaagad.
Pero wala na siyang gana, eh.
Maliban sa nakakahiya ang kaniyang itsura ay parang nawalan din siya ng gana sa buhay.
Sino rin bang hindi?
Nahuli niya ang kaniyang asawang may iba.
Nalaman niyang tama nga pala ang duda niya.
Kaya palagi nalang itong ginagabi sa pag-uwi dahil may kinababaliwan na pala itong iba at kaya pala ito palaging pagod dahil mukhang pinapagod ito ng kabit nito.
Kaya pala ito hindi sumasabay sa kaniya sa pagkain, kahit gaano kasarap ang inihanda niyang ulam araw-araw ay dahil mas masarap pala ang kinakain nito kasama ang mayaman nitong kalaguyo.
At kaya pala hindi na siy
