UNLI TUROK (SPG)

Outbreak

CHAPTER 2

THIRD PERSON POV

Chaos. Walang ibang salita ang makakapaglarawan sa sitwasyon sa Emergency Room ng Saint Raphael Medical Center.

Nurses and doctors moved in a frenzy, their voices overlapping—orders being shouted, equipment clattering, machines beeping. Ilang bata na ang nasa critical condition, at si Dr. Callum Wilkins ang nasa unahan ng laban.

"Doctor Wilkins, may bagong pasyente na naman! Same symptoms!" sigaw ni Nurse Bea habang tinutulak ang stretcher ng isang batang nangingisay.

"s**t. Bring him here!" sagot ni Callum, ang malamig niyang boses ay puno ng urgency.

Mabilis siyang yumuko, ineksamin ang bata—mataas ang lagnat, hirap huminga, nangingisay. Ilang segundo lang, tinawag niya ang isa sa mga nurses.

"IV lorazepam, push now!"

"Copy, Doctor!"

Habang hinihintay ang epekto ng gamot, isang pamilyar na boses ang narinig niya sa likod.

"Dr. Callum, may mga pamilya ng pasyente na nagwawala sa labas, gusto nilang malaman kung anong nangyayari sa mga anak nila," malamig na sabi ni Nurse Shien Cuecas, ang tomboy na nurse na hindi niya matanggal-tanggal sa paligid niya.

Napataas ng kilay si Callum. "And? Do I look like I have time for that, Nurse Cuecas?"

Shien smirked. "Hindi naman siguro masama kung magbigay ka ng update, Doc. Baka kasi mas lalo pang magkagulo sa labas. Hindi mo gugustuhin ‘yon, ‘di ba?"

Imbis na sumagot, dumiretso lang ang tingin ni Callum sa pasyente, iniiwasang tignan si Shien. Hindi siya natutuwa tuwing kausap ito. Mayabang. Palaban. At ang galawan? Parang isang lalaki. Wala siyang oras makipagtalo sa isang babaeng hindi man lang mukhang babae.

"Kung may oras kang makipagtalo sa akin, Nurse Cuecas, gamitin mo ‘yan sa pag-aasikaso ng mga pasyente," malamig niyang sagot.

Ngumisi si Shien. "Copy, Dr. Callum."

Alam niyang iritado ang doktor sa kanya, pero wala siyang pakialam. Hindi siya ang tipo ng nurse na susunod lang nang tahimik. Kung may kailangang sabihin, sasabihin niya.

Sa isang iglap, muling bumaba ang oxygen saturation ng bata.

"He's desaturating!" sigaw ni Nurse Bea.

"Damn it!"

Mabilis na kumilos si Callum, tinanggal ang mask ng bata at iniangat ang ulo nito. "Bag him, now!"

Shien, na nasa tabi lang, mabilis na umaksyon. Kinuha niya ang bag-valve mask at nagsimulang magbigay ng assisted breathing sa bata. Matapang ang mga mata niya, walang bahid ng kaba.

"One, two, three—"

Tumakbo ang mga segundo, at unti-unting bumalik sa normal ang oxygen levels ng bata.

"Stable na siya, Doc," sabi ni Shien, nakangisi pa.

Hindi tumingin si Callum. "Good. Pero huwag kang magkamaling magliwanag dito, Cuecas. Hindi pa tapos ‘to."

"Sheesh, Dr. Callum, bakit ba lagi kang suplado?" biro ni Shien, pero agad siyang umalis para asikasuhin ang ibang pasyente.

Hindi na siya sinagot ni Callum.

Sa labas ng ER, mas lumala ang sitwasyon. Mas maraming bata ang dinadala, mas maraming magulang ang nagwawala, at mas lumalakas ang kutob ni Callum na hindi ito isang ordinaryong outbreak.

"Dr. Callum," tawag ni Dr. Jaime, na mukhang pagod na rin. "Tumawag na ako sa DOH. Nagpadala na sila ng team para imbestigahan ‘to. Pero sa ngayon, tayo muna ang bahala."

"Putangina," bulong ni Callum, pinunasan ang pawis sa noo. "Kailangang malaman natin kung anong common denominator sa mga batang ‘to. Pare-pareho ba silang uminom ng tubig mula sa iisang source? O may kinain silang pare-pareho?"

Dr. Jaime sighed. "Wala pa tayong definite na sagot, pero may ilan sa mga magulang ang nagsabi na uminom daw ng tubig sa community pump ang mga anak nila bago sila nagkasakit."

Napatingin si Callum kay Shien, na nakikinig lang sa usapan nila habang nakapamewang.

"Aba, Dr. Callum, parang detective ka pala, ah," nakangising sabi ni Shien.

Napailing si Callum. "Hindi ko kailangan ng commentary mo, Cuecas. Alamin mo kung ilan sa mga batang pasyente natin ang may parehong kwento tungkol sa tubig. Kausapin ang pamilya nila."

Nagtaas ng kilay si Shien. "Teka, inuutosan mo ako?"

Callum gave her a blank stare. "Ano pa bang ginagawa mo rito? Move!"

Hindi alam ni Shien kung matatawa o mabubwisit sa pagiging cold ni Callum. Pero imbes na sumagot, kinuha niya ang clipboard at naglakad palayo para gawin ang iniutos ng doktor.

Lumipas ang isang oras, at sa bawat batang pasyenteng ineksamin nila, isang pattern ang lumabas—lahat sila, galing sa Brgy. San Lorenzo, at halos lahat, uminom ng tubig mula sa community pump.

"Lason," bulong ni Callum matapos basahin ang report ni Shien.

Shien crossed her arms. "Mukhang gano’n na nga. Tsk. Sino bang may pakana nito? Hindi naman siguro coincidence ‘to."

Callum looked at her, his gaze sharp. "Hindi pa natin alam. Pero ang sigurado ako, may mas malalim na dahilan ‘to."

Nagtama ang mga mata nila, parehong puno ng determinasyon.

"Then we better find out before more kids die," sabi ni Shien.

Tumango si Callum. "Tama ka, Nurse Cuecas. Pero isang bagay lang—huwag mo akong masanay na sinasabayan mo ako. Hindi tayo magkaibigan."

Ngumisi si Shien, pero ang mga mata niya, puno ng hamon. "Noted, Dr. Callum."

At doon nagsimula ang tunay nilang laban.

Matapos nilang matagumpay na matukoy at magamot ang sanhi ng pagsiklab ng sakit sa mga bata, pinasalamatan sina Dr. Callum Wilkins at Nurse Shien Cuecas ng mga magulang at tagapamahala ng ospital. Pero sa kabila ng pasasalamat, hindi pa rin natitinag ang malamig na pakikitungo ni Callum kay Shien.

Habang inaayos ni Shien ang mga natitirang gamit sa emergency room, naramdaman niyang may isang presensiyang lumapit sa kanya. Hindi man niya nilingon, alam niyang si Dr. Callum iyon—ang taong walang ginawa kundi muraan siya at supladuhan sa bawat pagkakataon.

“Bilisan mo, Cuecas. Hindi ko gustong maghintay sa isang mabagal na nurse,” malamig na saad ni Callum habang pinupunasan ang kanyang mga kamay ng sanitizer.

Napataas ang kilay ni Shien. “Relax, Dr. Callum. Hindi naman ako robot para matapos agad lahat, ‘di ba?” sagot niya nang may bahagyang pag-aangas.

Napailing si Callum, bumuntong-hininga, at saka lumapit kay Shien. “Alam mo ba kung bakit ayaw kitang maging kasamahan sa shift?” bulong niya, punong-puno ng inis. “Dahil ang bagal mo, ang kulit mo, at higit sa lahat, isa kang istorbo.”

Ngumisi si Shien at tumitig sa doktor. “Grabe ka naman, Doc. Ang sweet mo. Ganyan ba talaga paraan mo para ipakita na gusto mo ako?” asar niya, sinadyang pangigilan si Callum.

Nanlilisik ang mga mata ni Callum nang mapikon sa sagot ni Shien. “Tangina mo, Cuecas. Sino’ng may sabing gusto kita, ha?! Ang kapal ng mukha mo.”

Pinanlakihan din siya ng mata ni Shien. “Hoy, Dr. Callum, kaya hindi kita gusto kasi ang init lagi ng ulo mo. May pinagdadaanan ka ba?”

Tumaas ang kilay ni Callum, hindi makapaniwala sa katarayan ni Shien. “Putangina, hindi mo trabaho ang pakialaman ang buhay ko. Gawin mo na lang ang dapat mong gawin, Nurse Cuecas.”

Ngumisi si Shien at tumango. “Okay, boss. Whatever you say, Dr. Callum.”

Nagmamadaling lumabas si Callum sa emergency room, pero hindi pa siya nakakalayo nang marinig niya ang usapan ng ibang mga nurse tungkol sa isang bagong pasyenteng parating—isang VIP na may malalang kaso ng internal bleeding.

Agad siyang bumalik sa station at sinamaan ng tingin si Shien. “Cuecas, sumama ka sa akin. May pasyenteng paparating.”

“Sure, Dr. Callum,” aniya, sabay pasimpleng kindat. Mas lalong nainis si Callum, pero wala siyang magawa dahil kailangang umaksyon agad.

Dumating ang Pasyente—At Isang Hindi Inaasahang Rebelasyon

Habang papasok sa emergency room ang stretcher ng pasyente, agad na inutusan ni Callum ang team. “Prepare for surgery! Stat!”

Habang tinatanggal ni Shien ang duguang damit ng pasyente, bigla siyang natigilan. Napansin niyang pamilyar ang mukha nito—at nang tuluyang makita ang pagkakakilanlan ng lalaki, parang tinamaan siya ng matinding gulat.

“s**t…” bulong niya.

Napansin ni Callum ang panlalaki ng mata ni Shien. “Cuecas, anong problema mo? Magsimula ka na d’yan!” sigaw niya.

Pero hindi pa rin makakilos si Shien. “Dr. Callum… Kapatid ko ‘to.”

Napatigil si Callum. “What?!”

Mabilis na lumapit ang iba pang mga nurse upang tingnan ang pasyente. Hindi makapaniwala si Callum sa narinig. “You’re telling me na kapatid mo ang pasyente?!”

Tumango si Shien, nanginginig ang kamay habang hinahawakan ang duguang katawan ng kapatid niya. “Oo, siya si Shaun Cuecas… Nasaan ang attending physician niya?! Bakit hindi ako ininform?!”

“Wala kang oras mag-drama, Cuecas,” malamig na sagot ni Callum. “Kung gusto mong mabuhay ‘yang kapatid mo, kumilos ka.”

Dahil sa tinig ni Callum, parang natauhan si Shien. Pinunasan niya ang luha sa kanyang mata at mabilis na nag-focus sa trabaho. “Anong status niya?” tanong niya sa isa pang nurse.

“Severe internal bleeding, possible liver damage. We need to operate ASAP.”

Tumango si Callum. “Cuecas, kung hindi mo kaya, umalis ka rito.”

Matalim ang tingin ni Shien kay Callum. “Tarantado ka ba, Dr. Callum? Hindi ko iiwan ang kapatid ko.”

“Tangina mo, Cuecas. Kung hindi mo kayang mag-focus, hindi kita kailangan dito!” sigaw ni Callum.

Napakuyom ng kamao si Shien. Hindi siya papayag na basta na lang siya patalsikin. “Kaya ko ‘to. Kahit ikaw pa ang tangina kong boss, Dr. Callum, hindi mo ako mapapaalis dito.”

Isang Labanan sa Loob ng Ospital

Habang nasa operating room, hindi pa rin nawawala ang tensyon sa pagitan nina Callum at Shien. Sa kabila ng lahat, naging maayos ang operasyon sa pangunguna ni Callum at sa tulong ni Shien.

Matapos ang ilang oras, lumabas si Callum mula sa OR at tinanggal ang gloves niya. “Successful ang operasyon, pero hindi pa tayo tapos. Kailangan pa rin nating bantayan ang kondisyon niya.”

Lumapit si Shien kay Callum. “Salamat,” aniya, tahimik pero seryoso.

Tinapunan lang siya ng malamig na tingin ni Callum. “Don’t thank me. Ginawa ko lang ang trabaho ko.”

Pero bago umalis si Callum, bumulong siya kay Shien. “Next time, kung hindi mo kayang kontrolin ang emosyon mo, huwag kang pumasok sa OR.”

Napangiti si Shien, kahit halatang gusto niyang suntukin ang doktor. “At next time, Dr. Callum, sana matuto kang maging mabuting tao.”

“f**k you, Cuecas.”

“f**k you too, Doc.”

At sa gitna ng malamig na hospital corridor, nagpatuloy ang kanilang hindi matapos-tapos na bangayan—hindi nila namamalayan na unti-unti nang nagbabago ang kanilang kwento.