“ข้าเอาของโปรดมาฝาก ทานให้อร่อยนะนาจา” กริมริปเปอร์ในร่างมนุษย์วางไดฟุกุสตอเบอร์รี่ตรงหน้ารูปเคารพเทวดาน้อยชุดแดงแล้วพนมมืออธิษฐาน
ธามไทกลับมาเดินเหินได้โดยไม่ต้องใช้เครื่องพยุงแล้ว ร่างกายซูบผอมก็ค่อย ๆ ฟื้นกลับมาแข็งแรงเหมือนดังเดิม แม้จะมีรอยแผลเพิ่มบนหน้าท้องและหน้าแข้งสองข้าง
ก็เป็นอะไรที่น่าภูมิใจสุด ๆ
‘ว้าว ไดฟุกุฝีมือพี่สาวนี่นา ขอบคุณนะพี่ชาย ว่าแต่…เมื่อไหร่จะขอคนทำขนมเป็นแฟนสักทีล่ะ’ นาจาที่กำลังลอยตัวอยู่ข้าง ๆ ปรายหางตาสะกิดศอกใส่
ทุกครั้งที่มีเรื่องอัดอั้นใจจะแวะมาระบายให้ฟังเทวดาน้อยฟังเสมอโดยไม่สนใจว่าในห้องพระยังมีเทพองค์อื่น ๆ อยู่ด้วยและทุกองค์ก็ทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดีเสมอ
“ข้าเป็นมนุษย์มาได้สักพักแล้ว…แต่ทำไมข้ารู้สึกไม่มั่นใจเลย” ไม่แน่ใจว่าเฌอรินทร์จะยังใจให้อยู่หรือเปล่า เพราะเขาไม่ใช่เทพแห่งความตายตนอีกเดิมแล้ว
‘กล้า ๆ หน่อยสิพี่ชาย ท่านสดใสมีราศีขึ้นเยอะเลยถึง
