‘มึง…อยู่มาตั้งนานทำอะไรข้ามหัวกูตลอด’ อมนุษย์ชายสูงวัยผมสีดอกเลาตวาดลั่น ใบหน้าถมึนทึงเต็มไปด้วยรรอยเหี่ยวย่นตามวัย ปากบางมีคราบสีฉาดจาง ๆ จากปูนแดงเปรอะอยู่เล็กน้อย
เขาคือชายคนเดียวกับในรูปขาวดำที่อยู่ในห้องนั่งเล่นของหอพักแห่งนี้ซึ่งเป็นหอพักเก่าแก่และขึ้นชื่อว่าผีดุที่สุด
ตามระเบียบนักศึกษาทุนต้องมาอยู่หอนี้เท่านั้น
รวมถึงนักศึกษาทุนหลักสูตรนานาชาติอย่างคีรินทร์จะพักที่นี่จนจบปีสองเท่านั้น จากนั้นก็ไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาจนจบปีสี่
‘ไม่เคยทำบุญให้กูไม่ว่าแต่ไปลามาก็ไม่ไหว้ มึงมันไร้มารยาท!’ งั้นแปลว่าทุกคนที่เข้านอกออกในต้องหยุดทำความเคารพทั่วกัน หากใครไม่ทำเขาจะตามไปสอนมารยาทถึงหน้าห้อง
ขี้ตดหดหายทุกรายเว้นแต่…
‘พูดเพราะ ๆ ไม่เป็นหรือไง’ นอกจากคนโดนด่าไม่มีทีท่าสำนึกแล้วยังกอดอกเชิดหน้าท้าทายแทนที่จะกลัวจนตัวสั่นเหมือนคนอื่น ๆ ชายอาวุโสขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยกนิ้วชี้หน้าเด็กหนุ่
