เมื่อมนุษย์ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ส่วนใหญ่จะนึกถึงคงเป็นที่พึ่งทางใจเป็นอย่างแรก
‘คุณเทวทูตคะ ชะ ชะ ช่วยแตมด้วย คุณอยู่ที่ไหนคะ ได้โปรดช่วยแตมด้วย’ เฌอรินทร์น้ำตาอาบแก้มขณะสวดภาวนาถึงเทวทูตที่เคยให้ความสัญญาว่าจะคอยเคียงข้างเธอ
‘ช่วยแตมด้วยค่ะคุณเทวทูตแห่งความเที่ยงธรรม…’ โชคเข้าข้างที่ธามไทยังอยู่ไม่ไกลจากที่นั้น
ร่างสูงสะดุ้งเฮือกหันขวับกลับไปตามทางเสียงเรียกก่อนจะวิ่งฝ่าฝูงชนลงจากสถานีรถไฟฟ้า เมื่อเร้นกายในมุมลับตาได้ก็พุ่งตัวด้วยพลังอมนุษย์ไปยังที่ที่เฌอรินทร์ถูกพาตัวไป
แต่การที่ธามไทบุกเดี่ยวไปเช่นนั้นเลยต้องเปลี่ยนแผนนิดหน่อย
“พาไอ้หมอนี้ขึ้นไปหาอาจารย์” ผู้ช่วยมือขวาใช้ปลายเท้าสะกิดร่างที่หมดสติแล้วพยักหน้าไปที่ตัวประกันอีกคน “พาอีนี่ขึ้นไปด้วย มัดมือมัดปากปิดตามันด้วย เห้ย ๆ แขกพิเศษของอาจารย์คีรินทร์เชียวนะอย่ารุ่มร่ามนะพวกมึง”
พวกมันบางคนโห่ด้วยความเสียดาย
‘ไอ้พวกใจทร
