‘โน้นไงเห็นมั้ยสีแดง ๆ บนจั่วหลังคาน่ะ นั่นน่ะแผ่นแดง ๆ เท่ากระดาษเอห้าน่ะ’ เจ้าของบ้านพยายามชี้ให้ดูครั้งแล้วครั้งเล่า
“บ้าเปล่า มันไม่ใช่สีแดงสักหน่อย มันคือสีชมพูซีดอมเหลืองจาง ๆ ต่างหาก เจ้ามองยังไงเป็นสีแดงเนี่ย” ธามไทนั่งหลบอยู่หลังพุ่มดอกเฟื่องฟ้าของบ้านหลังเยื้องกัน หันมาเอ็ดใส่หลังเพ่งหาอยู่หลายนาทีกว่าจะเจอ
พวกเทวดาก็เงี้ย…บทจะตรงก็ตรงแบบไม่ยืดหยุ่นและไม่ใช้จินตนาการเลย
‘แล้วติมพูดผิดเหรอก็มันเคยเป็นสีแดงน่ะ’
“อ้าว พูดงี้ข้าไม่ช่วยแล้วนะ ไปกดออดเรียกแตมเลยดีกว่า”
‘ไม่ ๆ ติมขอโทษก็ได้ พาติมเข้าบ้านด้วยตนนะ’ ตฤณกิจอ้อนวอนพลางยกมือไหว้ปรก ๆ ยมทูตตวัดหางตาใส่ไปหนึ่งทีแล้วหันกลับมาใช้พลังจิตเผายันต์ใบนั้นให้เป็นเศษขี้เถ้าปลิวหายไปกับลม
เมื่อทางโปร่งโล่งสะดวกแล้วทีนี้ก็ลุยได้เลย
“น้ำลายย้อยเชียวนะตีโต้ นี่มารอกินอะไรอีกแค่นี้พุงจะลากพื้นอยู่แล้วนะ” เฌอรินทร์ฟาดก้นแน่น ๆ ของ
