Sleepwell Mr. Sungit

Chapter 11

My days went well, keiro and i casually talk, though sometimes he is still cold and suplado. But atleast he's not avoiding me anymore.

Eventually, i got used of his cold treatment parang moody kasi siya ehh minsan okay naman kausap, minsan hindi. Apakatupakin lang.

"Miss cartney, good to see you here. I was about to call you. So, have you decided already?" Sir Tan greeted me when i entered his office.

"Yes sir, have decided already that i'll join your team po." His face light up so i smiled at him.

"Really? That's good to hear triya. Welcome to my team. Next week we are going to start our training. I'll just tell your classroom monitor when the schedule of training is already fix, so that she can tell you.

"Yes sir, thank you." I bid my goodbye to him and got out of his office.

Pagkalabas ko ay bigla naman akong tinawag ng batch president namin.

"Hi Andrea!" I greeted her ng naka lapit na siya sakin.

"Hi triana! I've been looking for you, dito lang pala kita makikita." she kissed me on my cheeks.

"Uh, why are you looking for me? Is there a problem? Do you need anything?" medyo nag-aalala pang tanong ko, medyo kinakabahan din.

"No, no ofcourse, walang problema. But i need something from you kasi. Can we talk somewhere else? Or kahit diyan nalang sa bench. I'm tired of standing and walking." She laugh a little, made me comfortable with her presence.

We started walking to the bench at ng makaupo na kami ay tsaka palang siya nagsalita.

"So triana, i'll get straight to the point na, okay? Our batch wants you to be our batch representative this coming Sports fest. Wala kasing nag volunteer this year, so we asked each section for suggestion and majority of them suggested you." Dire-diretsong paliwanag niya. Seriously!? Batch representative for Ms. Intramurals 2020? Bakit ako?

"U-uh w-why m-me? I mean there are a lots of beautiful girls in our batch, they are also brainy. Not that i'm rejecting the offer dre ahh? It's just that i don't have any knowledge about that. And besides, i'm not into pageant or any beauty contest. That's not my thing." mahabang paliwanag ko. Hindi naman sa nagyayabang ako, it's just that i'm not really fond of contest, i don't like to be the center of attention.

I know i have a lot of friends here at school, almost all pa nga. Pero hindi naman ako nagpapapansin at hindi rin naman lahat binibigyan ako ng atensyon. Ewan pero baka mapahiya ko lang ang batch namin dahil mahihiya lang rin ako at maging palpak pa.

"Maybe you can try? Come on tri, it's our last year here in high school. Just this one tri, please?" i looked at her a lil bit guilty because of my attitude. I'm not being harsh right?

"I'll think about it. U-uh kasali rin kasi ako sa volleyball team ng batch natin. Baka mahirap ako sa schedule ng training and rehearsal. Malayo pa naman diba? We still have a month and a half? Maybe next week, i'll tell you about my decision. Is it okay? Sorry." Nahihiya ako, i'm not the kind of person na agad-agad nagde-decide. I'm always giving myself a week or two to decide. Ayokong magpadalos-dalos sa mga desisyon baka hindi ko kayanin yunh consequence.

"Okay, we'll try to spot others just incase. But we'll always wait for your decision, you are our top choice tri, hope you'll give us a chance and try." Nginitian ko siya at nagpaalam na siya.

Pagkatapos magpaalam ay bumalik na ako sa klase. After kong sumabay mag lunch kima keisha, sinabi ko munang may pupuntahan ako sandali at mauna na sila. Dumiretso ako kay sir tan para sabihin yung desisyon ko.

Hay, akala ko tapos na yung pag contemplate ko ng 1week, looks like i need to contemplate again for a week. Kailangan ko talagang pag-isipan to ng mabuti dahil baka mahirapana ko na pagsabayin sila. Hays, di pa naman ako two-timer kaya hindi ko talaga kayang pagsabayin yung dalawa na yun. Hayss.

Pagpasok ko sa pinto ay may bigla akong nakabangga. Masyado yata akong natulala.

"Ayy sorry" ako

"I'm sorry" keiro

Napatingin ako sa kanya ng bigla kaming nagkasabay. Napangiti ako pero siya as usual walang emosyon.

"Saan ka?" i asked him ng huminto siya sandali. Tumingin lang siya saakin at nilampasan ba ako.

"Problema nun? Tinupak na naman? Ano ba yan, napapadalas na ah. Kailangan na kaya niya ng psychiatrist?" i murmured to myself habang naglalakad papunta sa upuan ko. Ang suplado niya talaga! Parang wala kaming pinagsamahan ahh. Teka, meron ba? Wala pala hihi.

Napabungisngis ako dahil sa naisip. Parang baliw triana, baka ikaw kailangan ng psychiatrist ehh.

"Luh, kinikilig. Hindi ka naman kinausap ehh." pagkaupo ko ay tukso agad yung bumungad sakin. Syempre dahil wala pa yung teacher namin nandito na naman dumadayo ang dalawa.

"Baliw, may naisip lang." asik ko at hinila yung buhok ni keisha.

"Naku triana hazel cartney, may gusto ko ba kay Mr. Sungit? Ha?" si alisha na may nakakalokong tingin at ngisi.

"Mas baliw ka kay keisha, pinagsasabi mo!" lokong sabi ko sa kanya with matching sobrang arteng irap.

"Bakit ka namumula keisha? May lagnat ka ba?" napatingin ako kay gesiah ng bigla siyang nagsalita, na may inosenteng tingin sa akin. Hinawakan niya pa yung noo ko at nagtatakang tumingin ulit sakin.

"Hindi ka naman mainit." dugtong niya pa.

Umiwas ako ng tingin at pekeng tumawa.

"Ano ba naman kayo, mainit kasi sa labas kaya namumula ako, atsaka mga baliw talaga kayo. Kahit kailan ba may nagustuhan ako dito sa school? Sabing aral muna bago landi yung moto ko diba?" dinugtungan kopa ng tawa sa huli para hindi halata na naiilang ako.

May gusto ba ako kay keiro? Wala kaya! Duh! Napaka sungit nun, parang ayaw pa nga niyang makipagkaibigan sa akin ehh.

Biglang pumasok yung teacher namin kaya agad nagbalikan sa kanya-kanyang upuan yung mga kaklase namin.

Tumingin ako sa likuran ng bigla kong makasalubong yung tingin ni keiro. Ngumiti ako sa kanya pero tinaasan niya lang ako ng kilay at tumingin ns ng diretso sa harapan.

Suplado! Mamaya ka sakin!

Agad naman natapos yung panghapong klase namin kaya nagmadali akong magligpit ng makita kong naglakad na palabas si keiro.

"Keisha, mauna nako ah? May pupuntahan pako. Bye!" sabi ko, hinalikan ko siya sa pisngi at nagmadaling lumabas sa pinto.

Suplado ka pala ahh. Tignan natin kung hanggan saan yang pagiging suplado mo Mr. Sungit!

"KEIRO!" Napalingon lahat ng nasa paligid dahil sa lakas ng sigaw ko. Hindi ko iyon pinansin at nagmadaling tumakbo papalapit sa kanya ng huminto siya at takang tumingin sa likuran.

"Uwi kana? Sabay na tayo!" ngumiti ako ng malapad sa kanya habang nakatingala sa kanya. Ang tangkad niya kasi!

"Magkaiba tayo ng daan." walang emosyong sabi niya at tinalikuran ako upang maglakad ng mabilis.

Hinabol ko siya at sinabayang maglakad halos patakbo akong lumalakad kasi napaka haba ba naman binti at hakbang.

"Teka nga! Teka nga! Hinay-hinay ka nga sa paglalakad!" Pasigaw ko na pigil sa kanya sabay hatak sa kanya pahinto. Napatigil naman siya at tumingin ng masama sa akin.

"What do you want? Will you please stop following me? We're going on the different direction!" imbes na matakot ay namangha pa ako sa paraan ng pagkakasabi niya nun. I pouted.

Bakit parang bigla siyang gumwapo sa paningin ko? Tapos yung boses niya ang sarap pakinggan. Ang mata niya ang gandang titigan.

Napaka intimdating man ng dating niya but the way those words left out his mouth napakakalmado at maingat.

Yung parang pagalit pero may pag-iingat, yung parang harsh pero sweet? Alam niyo yun? Syempre hindi. Ahh basta yun na yun!

Napatigil ako sa pagtitig sa kanya ng bigla siyang tumalikod. Bigla akong naalarma at hinabol siya ulit. Hindi na mabilis yung lakad niya pero ang laki talaga ng hakbang niya kaya medyo binilisan ko rin yung paglalakad ko habang sumasabay sa kanya.

"Pasabay lang ehh, bakit ba ang suplado mo ngayon? May period ka ba?" Nilingon ko siya pero hindi naman niya ako tinignan o sinagot. Napasimangot ako, napaka sungit talaga.

"Bagay na bagay talaga sayo yung nickname na Mr. Sungit." Bumungisnis pa ako ng sinabi ko yun.

"Mr. Sungit, why are you so sungit? Hihi" i giggled, still following him. But i immediately pouted when he suddenly faced me.

"You're so annoying. Stop following me or else..." hindi niya tinuloy yung sasabihin niya kaya ngumisi ako sa kanya.

"Or else? Or else what, Mr. Sungit?" i asked teasing him more.

"Stop calling me that, annoying!" singhal niya at pikon na tumalikod at naglakad.

Huminto na ako sa pagsunod sa kanya at tumawa ng pahalakhak. Sinadya kong iparinig sa kanya para mas ma pikon siya. Tinignan niya naman ako ng masama at inirapan.

Hindi lang pala masungit, pikon rin! Haha nakakatawa. Ansarap niyang pikunin, ang cute lang. Bukas ulit Mr. Sungit...