ทิศเหนือลุกจากเตียงไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้บรรยากาศในห้องจมดิ่งลงสู่ความเงียบอีกครั้ง เขาเดินตรงไปยังโต๊ะข้างหน้าต่างที่วางอาหารเช้าไว้อย่างเป็นระเบียบ ท่าทางของเขาดูสุขุมและคล่องแคล่วเกินกว่าที่ผู้ชายปกติจะใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เขาบรรจงตักโจ๊กอุ่นๆ ลงในชามด้วยความตั้งใจ จัดวางผลไม้หั่นชิ้นพอดีคำและรินน้ำผลไม้ใส่แก้วอย่างใจเย็น แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมคอออกดูมั่นคงและน่าพึ่งพาภาพที่ทำให้นับดาวที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงถึงกับต้องเม้มปากแน่น
“นับดาวนะนับดาว เจ็บจนแทบปางตายขนาดนี้ ยังจะมาใจสั่นให้กับแค่เรื่องแค่นี้อีกเหรอ”
เธอแอบด่าตัวเองในใจ ทั้งที่ปฏิญาณไว้ว่าจะตัดใจ จะไม่หลงใหลในความอบอุ่นจอมปลอมของเขาอีก แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไม่รักดี มันเอาแต่จับจ้องแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะนิยาม มันคือความรักที่ซึมลึกจนแทบจะกลืนกินหัวใจ และเป็นความโหย
