เธอเก็บของเงียบๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนจะโหดร้าย โดยมีทิศเหนือที่เอาแต่ยืนมองนิ่งๆ เหมือนคนไร้หัวใจในขณะที่หัวใจของเธอนั้น ให้เขาไปหมดแล้ว ทั้งตัว ทั้งหมดที่มี แต่เขากลับไม่เคยมองเห็นมันเลยแม้แต่นิดเดียว
เพราะนี่ไม่ใช่ทิศเหนือที่เธอคุ้นเคยไม่ใช่พี่เหนือที่แสนดีเหมือนวันวาน สิ่งที่เขาทำในเช้านี้มันเหมือนการขุดหลุมพรางให้เธอเดินตกลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ดาว"
เสียงเรียกทุ้มต่ำทำให้นับดาวชะงักฝีเท้าอยู่หน้าประตู มือที่กำลังจะบิดลูกบิดสั่นระริก เธอหันกลับไปมองช้าๆ เห็นเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านยาก
"ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบอกฉันนะ"
ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนกองไฟในใจเธอ มันทำให้หัวใจที่กำลังสับสนสั่นวูบจนตั้งตัวไม่ติด เธอได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ "ค่ะ" ก่อนจะรีบผลักประตูเดินออกไปทันที
ทันทีที่ก้าวพ้นห้องนั้นและปิดประตูลง ก้นบึ้งของความ
