ทิศเหนือมองหญิงสาวที่กำลังพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดด้วยความรู้สึกหน่วงที่อก เขารู้ดีว่าท่าทีเย็นชานี้คือเกราะกำบังที่เธอกำลังใช้ปกป้องหัวใจที่กำลังแตกสลายจากสายตาของเขา
“เธอไม่ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้นะนับดาว” ทิศเหนือเผลอหลุดปากออกมาด้วยความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้ สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่ไหล่เนียนที่มีรอยแดงช้ำ “ฉันรับผิดชอบสิ่งที่เป็นของฉันและตอนนี้ เธอคือคนของฉัน”
นับดาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา “แค่คำพูดชั่วคราวตอนอารมณ์พาไปหรือเปล่าคะ”
คำพูดนั้นแทงใจคนฟังอย่างจัง ทิศเหนือเม้มปากแน่นจนขึ้นสันนูน เขาไม่ได้โกรธแต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา และนับดาวกำลังกลายเป็นสิ่งที่เขาเอื้อมไม่ถึงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
“ฉันขอโทษ”
เสียงของทิศเหนือทุ้มต่ำและแผ่วเบาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพยายามประคองสติที่แตกกระเจิง ไม่ให้ตัวเองถล
