หมอภาคย์นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของเธอ เขายังคงหอบหายใจไม่เป็นส่ำ ดวงตาคมกริบที่มักจะเต็มไปด้วยอำนาจและความควบคุม...บัดนี้กลับเหม่อมองเพดานอย่างว่างเปล่า เหมือนยังประมวลผลไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น
เพียงขวัญที่ทิ้งตัวอยู่บนร่างของเขา ค่อยๆ ยกหัวขึ้นมา...ดวงตาของเธอเป็นประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอมองใบหน้าด้านข้างของเขาที่ยังคงมีอาการช็อกไม่หาย...ก่อนจะตัดสินใจเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง...ด้วยคำถามที่แสนจะไร้เดียงสา...แต่กลับเหมือนการตบหน้าเขาฉาดใหญ่
“เป็นไงคะ...คุณหมอ” เธอถามเสียงหวาน...เสียงที่แหบพร่าจากการครางเมื่อครู่ แต่กลับแฝงไปด้วยความขี้เล่นและยั่วยวนอยู่ในที
ภาคย์ยังคงนิ่ง...เหมือนไม่ได้ยิน
เธอขยับตัวเล็กน้อย...ใช้ปลายนิ้ววาดวนเป็นวงกลมบนหน้าอกที่ชุ่มเหงื่อของเขาอย่างแผ่วเบา...ก่อนจะถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนกว่าเดิม...
“พอได้มั้ยคะ”
คำถามนั้น...กระตุ้นให้เขากลับมาสู่โลกแห่งความจร
