19 สองด้านของหมอภาคย์

1155 Words

หลังจากส่งเพียงขวัญขึ้นคอนโดไปแล้ว รอยยิ้มและท่าทีอ่อนโยนทั้งหมดของหมอภาคย์ก็หายไปจากใบหน้าทันที เหลือเพียงความเย็นชาที่ดำมืดและแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้นที่ยังไม่มอดดับ เขาไม่ได้ขับรถกลับโรงพยาบาลหรือกลับบ้าน...แต่กลับมุ่งหน้าไปยังบาร์หรูแห่งหนึ่งในย่านธุรกิจ ซึ่งเบื้องหลังของมันคืออาณาจักรสีเทาที่คนนอกไม่มีวันได้ล่วงรู้ เขาก้าวเข้าไปในโซน VIP ด้านในสุดของร้าน การ์ดร่างยักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่โค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมก่อนจะเปิดประตูให้ ภายในห้องนั้น...ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงกำลังนั่งไขว่ห้างจิบวิสกี้สีอำพันอยู่บนโซฟา แววตาของเขาคมกริบและอ่านยากไม่ต่างจากหมอภาคย์ “มาช้าว่ะ” ชายคนนั้นพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “มีเรื่องนิดหน่อย” ภาคย์ตอบเรียบๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วรินวิสกี้ใส่แก้วของตัวเองบ้าง “เรื่องที่มึงโทรมาสั่งให้กูสืบประวัติไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ” ชายคนนั้นวางแก้วลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาภาคย์ “กูได้มาหมดแล้ว...และเรื่องมันน่าสนใจกว่าที่คิดว่ะไอ้ภาคย์” ภาคย์เลิกคิ้วเล็กน้อย รอให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา...คิมหันต์...ทายาทเพียงคนเดียวของแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด...พูดต่อ “ไอ้ภาคินนั่นน่ะ...มันไม่ได้แค่หลอกผู้หญิงมึงไปสร้างหนี้” คิมหันต์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ “แต่มันติดหนี้พนันบอลกับแก๊งเงินกู้นอกระบบแก๊งหนึ่ง...แก๊งไอ้เสือผา” ภาคย์หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดอ่าน แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ตามข้อมูลที่ปรากฏ “แล้วหนี้หนึ่งล้านที่มันหลอกให้ผู้หญิงของมึงไปทำสัญญาแทนน่ะ...มันไม่ใช่แค่สัญญาเงินกู้ธรรมดา” คิมหันต์พูดต่อเสียงเย็น “สัญญาที่มันให้เซ็น...มันคือสัญญาค้ามนุษย์ไอ้ภาคย์...ถ้าจ่ายเงินคืนไม่ได้ภายในกำหนด...พวกมันจะบังอาจเอาเพียงขวัญไปขายต่อที่ซ่องในเครือของมัน” ปัง! แก้ววิสกี้ในมือของภาคย์ถูกบดขยี้จนแตกละเอียดคามือ! เศษแก้วบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาลที่พุ่งขึ้นไปจนถึงขีดสุด! พวกมัน...กล้าแตะต้องผู้หญิงของเขาถึงขนาดนี้! “ไอ้ภาคย์!” คิมหันต์ร้องออกมาอย่างตกใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปห้าม ภาคย์นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้เลือดไหลอาบฝ่ามือ แววตาของเขาตอนนี้...น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก “แก๊งไอ้เสือผา...” เขาเค้นชื่อมันออกมาลอดไรฟัน “กูเคยได้ยินมาว่ามันชอบทำธุรกิจสกปรกแบบนี้...ดี...กูก็กำลังอยากจะล้างบางพวกเหี้ยนี่อยู่พอดี” “มึงจะเอายังไง” คิมหันต์ถามเสียงจริงจัง เขารู้ดีว่าเมื่อเพื่อนของเขาโกรธถึงขีดสุด มันจะไม่มีอะไรมาหยุดได้อีก “จัดการแก๊งเงินกู้ของมันให้สิ้นซาก” ภาคย์พูดเสียงเหี้ยม “กวาดล้างมันให้หมด ไม่ต้องเหลือแม้แต่ซาก...ส่วนไอ้เสือผา...จับตัวมันมาให้กู...กูจะจัดการมันด้วยตัวเอง” “ได้...เรื่องนี้กูจัดให้” คิมหันต์รับคำอย่างหนักแน่น “แล้ว...ไอ้ภาคินล่ะ...มึงจะให้กูจัดการมันยังไง” ภาคย์แสยะยิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุด “สำหรับไอ้ภาคิน...จัดการมันอย่างเด็ดขาด...แต่ไม่ต้องรีบ...ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป” เขายกมือข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นมามอง ก่อนจะกำหมัดแน่น “กูไม่อยากให้มันตายเร็วเกินไป...กูอยากให้อยู่แบบไม่มีความสุข...ทำลายทุกอย่างที่มันรัก...หน้าที่การงาน...ชื่อเสียง...แฟนใหม่ของมัน...แล้วสุดท้าย...ก็ปล่อยให้มันเหลือแต่ตัวกับหนี้สินที่ไม่มีวันใช้หมด...ให้มันคลานมาแทบเท้ากู...แล้วค่อยส่งมันไปลงนรก” รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของหมอหนุ่ม ทำให้แม้แต่มาเฟียอย่างคิมหันต์ยังต้องรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง... ในขณะเดียวกัน...บนห้องพักในคอนโดของเพียงขวัญ เพียงขวัญเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธออยู่ในชุดนอนสบายๆ แต่ในใจกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งลงบนเตียง ภาพเหตุการณ์ในร้านสะดวกซื้อยังคงตามมาหลอกหลอน...คำดูถูกของภาคิน...และคำประกาศกร้าวของหมอภาคย์... “กูเป็นแฟนใหม่ของเพียงขวัญด้วย...” “เพราะมึง...ทำลายชีวิตคนรักของกู...” คำพูดเหล่านั้นของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว...เขาพูดมันออกไปเพื่ออะไรกันแน่นะ เพื่อปกป้องเธอ หรือเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ แต่ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไรก็ตาม...ในวินาทีที่เขาก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ...ในวินาทีที่เขาโอบไหล่เธอไว้...เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอเกลียดเขา...กลัวเขา...แต่ในขณะเดียวกัน...เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคือคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองไปที่เบอร์ของเขาที่บันทึกไว้อย่างไม่เป็นทางการ...เธออยากจะโทรหาเขา...อยากจะได้ยินเสียงของเขา...อยากจะถามว่าเขาอยู่ที่ไหน...ทำอะไรอยู่... เพียงขวัญในเวลานี้...เธอต้องการเขาเหลือเกิน... เธอต้องการที่พึ่ง...ต้องการใครสักคนที่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเธอจากโลกที่โหดร้ายใบนี้ได้...และคนที่เธอคิดถึงเป็นคนแรก...กลับเป็นปีศาจร้ายที่เธอเคยพยายามจะหนีให้ไกลที่สุด นิ้วเรียวของเธอเลื่อนไปที่ปุ่มโทรออก...ลังเลอยู่ครู่ใหญ่... ก่อนที่เธอจะตัดสินใจกดมันลงไป... เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้น...ตึก...ตัก...ตึก...ตัก...ทุกวินาทีที่ผ่านไป หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น... แล้วปลายสายก็กดรับ... “ฮัลโหล” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น...ดูเย็นชาอย่างประหลาด... “คุณหมอ...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว “คือ...ขวัญแค่...” เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี... “มีอะไร” เขาถามกลับมาสั้นๆ ในน้ำเสียงนั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกันเลยแม้แต่น้อย “เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไร...ขอโทษที่รบกวนนะคะ” เธอรู้สึกเหมือนคนโง่...เธอรีบจะวางสาย... “เดี๋ยว” เขาเรียกเธอไว้ “คะ?” “พรุ่งนี้...ว่างไหม” คำถามที่ไม่คาดคิดทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “วะ...ว่างค่ะ” “ดี...งั้นพรุ่งนี้...ฉันจะเข้าไปหาที่คอนโด” “...” “เรายังมีเรื่องบนเตียงที่ต้องเคลียร์กันให้จบไม่ใช่เหรอ...ที่รัก”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more