ติ๊งต่อง...
เสียงออดหน้าห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้เพียงขวัญที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาสะดุ้งสุดตัว เธอเหลือบมองนาฬิกา...เพิ่งจะผ่านไปไม่นานนับจากที่เธอกดวางสายเขาไป
เป็นเขาเหรอ เขาจะมาจริงๆ เหรอ
ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง...
เสียงออดดังขึ้นอีกครั้ง...ครั้งนี้รัวและเร่งเร้ากว่าเดิม บ่งบอกว่าคนข้างนอกเริ่มจะหมดความอดทน
เพียงขวัญกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่ประตู ใช้เวลาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดมันออก...
หมอภาคย์ยืนอยู่หน้าห้องของเธอในชุดลำลองชุดเดิม แต่ในมือกลับมีถุงยาจากร้านขายยาในโรงพยาบาลเพิ่มขึ้นมา แววตาของเขายากที่จะคาดเดา...มันไม่ได้มีความโกรธหรือความหื่นกระหายอย่างที่เธอคิดไว้...แต่มันกลับเรียบเฉย...จนน่าใจหาย...
“ฉันเข้าไปได้ไหม” เขาถามเสียงเรียบ
เธอทำได้เพียงพยักหน้าแล้วเบี่ยงตัวห
