อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงนั้น...มันคือสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดในค่ำคืนที่เลวร้ายนี้ มันค่อยๆ ซึมซับเอาความเจ็บปวด ความอัปยศ และความสั่นเทาของเพียงขวัญไปทีละน้อย เธอไม่รู้ว่าตัวเองซบหน้าร้องไห้อยู่กับแผงอกที่แข็งแกร่งของเขานานเท่าไหร่ มันอาจจะแค่ไม่กี่นาที แต่มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมง...ชั่วโมงที่เธอได้ปลดปล่อยทุกอย่างออกมาโดยไม่รุ้ตัว
หมอภาคย์ค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างช้าๆ แต่ยังคงใช้มือทั้งสองข้างประคองไหล่ที่สั่นน้อยๆ ของเธอไว้ เขาจ้องมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“ไปล้างหน้าซะ” เขาพูดเสียงเรียบ การกลับมาใช้น้ำเสียงปกติของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความจริง “แล้วดื่มน้ำสักแก้ว”
เพียงขวัญพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธอไม่มีแรงเหลือพอจะคิดหรือพูดอะไรได้อีก เธอเดินโซซัดโซเซเหมือนคนไร้วิญญาณเข้าไปในห้องน้ำ จัดการเปิดน้ำล้างหน้าล้างตาให้
