ภาคย์วางร่างบอบบางของเพียงขวัญลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ แต่นัยน์ตาของเขายังคงพราวไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการปะทะคารมเมื่อครู่ คำพูดของเธอที่เยาะเย้ยภาคินว่า เขาเด็ดกว่าเป็นร้อยเท่า มันเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟในตัวเขา
เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ตะแคงข้างเท้าแขนมองหน้าเธอ มือหนาเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ตของเขาขึ้นมา
“ไหน...เมื่อกี้ใครปากเก่งบอกว่าอยากกลับมาทำต่อ” เขากระซิบเย้าแหย่ โน้มหน้าเข้าไปใกล้หมายจะจูบซ้ำ “มาพิสูจน์สิว่าฉันเด็ดจริงมั้ย”
เพียงขวัญที่พลังงานเหือดแห้งไปกับการเผชิญหน้าเมื่อกี้จนหมดเกลี้ยง รีบพลิกตัวหนีสัมผัสของเขาอย่างรู้ทัน เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนเหลือแค่ลูกตา
“อื้อ...คุณหมอ พอเถอะค่ะ” เสียงของเธออู้อี้และงัวเงียอย่างคนหมดแรงจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำ “ฉันเหนื่อย...เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
“เหนื่อยอะไร แค่ยืนด่ามันไม่กี่ประโยค
