เพียงขวัญค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่หลับลึกที่สุดในรอบหลายเดือน สิ่งแรกที่เธอรู้สึกคือไออุ่นจากแผ่นอกแกร่งที่เธอใช้ซบหนุนต่างหมอน และวงแขนแข็งแรงที่โอบกอดเธอไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น...แล้วก็สบตากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว
“ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ แต่ไม่เย็นชาเหมือนทุกที
“ค่ะ...” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางขยับตัวจะลุกขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ ความรู้สึกเขินอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
“จะรีบไปไหน” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ไม่ยอมให้เธอหนีไปง่ายๆ “เดี๋ยวฉันไปส่ง”
ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ เพียงขวัญรีบคว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ส่วนภาคย์ได้แต่ส่ายหัวกับท่าทีกระต่ายตื่นตูมของเธอก่อนจะลุกไปจัดการตัวเอง
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล...ภาคย์มีสมาธิอยู่กับการขับรถ ส่วนเพียงขวัญก็ได้แต่นั่งเก
