17 บังเอิญเจอคนเลว

1317 Words

เพียงขวัญย่องๆ เดินเข้าห้องผู้ป่วยอย่างแผ่วเบาราวกับแมวขโมย เธอกลัวว่าเสียงฝีเท้าของตัวเองจะปลุกเพื่อนรักให้ตื่นขึ้นมา แต่ดูเหมือนเธอจะกังวลไปเอง เปิ้ลนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง โดยที่ไม่รู้ตัวซักนิดว่าเมื่อครู่เพื่อนของเธอเพิ่งผ่านเฉียดนรกมาหมาดๆ คงจะเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดกับยาฆ่าเชื้อที่ทำให้เธอหลับสนิทจริงๆ เพียงขวัญเดินกลับไปที่โซฟาเบดของตัวเองแล้วล้มตัวลงนอนอย่างหมดแรง เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง แต่ภาพเหตุการณ์ในรถยังคงฉายวนซ้ำๆ อยู่ในหัว ส่วนขวัญยังคงสับสนกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความโกรธแค้น และความกลัวที่เกาะกุมหัวใจเธอเมื่อครู่...มันยังคงอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกวาบหวามตรงนั้น... มันยังคงติดตรึงอยู่ในทุกส่วนของร่างกายอย่างน่าไม่อาย แม้จะกลัว แต่เขาก็มีมุมที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงเหมือนกัน มุมที่เกรี้ยวกราดเมื่อถูกเปรียบเทียบกับผู้ชายเลวๆ คนนั้น...มุมที่เย็นชาแต่ก็ปกป้อง...เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ เธอข่มตาให้หลับ แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี...ข้อความที่เขาส่งมายังคงฉายชัดอยู่ในหัว...พรุ่งนี้สิบโมงเช้า เช้าวันรุ่งขึ้น... เพียงขวัญตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่อิดโรยและดวงตาที่บวมช้ำ เธอโกหกเปิ้ลว่าต้องรีบกลับไปสะสางงานด่วนที่คอนโด แล้วจะรีบกลับมาใหม่ตอนเย็นๆ ซึ่งเปิ้ลก็ไม่ได้สงสัยอะไร ในระหว่างที่กำลังจะเดินกลับไปที่รถเพื่อกลับคอนโด เธอได้แวะซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อข้างโรงพยาบาล เพื่อหาอะไรกินรองท้องและซื้อกาแฟให้ตาสว่าง แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์นั้นเอง...เสียงที่คุ้นเคยจนน่าขยะแขยงก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “โธ่ ที่รัก...อย่าเพิ่งงอนสิครับ เดี๋ยวเสาร์นี้พี่พาไปช้อปปิ้งแก้เซ็งนะ” เสียงออดอ้อนที่เคยทำให้เธอใจละลาย บัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้...ภาคิน... “จะเอาเงินที่ไหนมาให้ช้อปล่ะคะ! ไหนบอกว่าจะได้เงินก้อนมาไง นี่มันกี่วันแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย!” เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงอีกคนดังขึ้นอย่างหงุดหงิด “ใจเย็นๆ สิที่รัก พี่จัดการอยู่...ก็ไอ้เงินก้อนนั้นน่ะ มันมีปัญหานิดหน่อย” เพียงขวัญตัวแข็งทื่อ...เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง...ภาพของภาคินที่กำลังโอบเอวผู้หญิงคนใหม่อยู่ไม่ห่าง ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “ปัญหาอะไรของคุณอีก! อย่าบอกนะว่าจะไม่ได้แล้วน่ะ!” “ได้สิที่รัก! ได้แน่นอน!” ภาคินรีบพูดเอาใจแฟนใหม่ “ได้ข่าวว่ามีผู้ชายหน้าโง่คนหนึ่งจ่ายเงินให้อีนั่นไปแล้วตั้งล้านนึง” หัวใจของเพียงขวัญหล่นวูบ...เขาพูดถึงเธอ... “รู้งี้นะ...น่าจะเอาสำเนาบัตรประชาชนมันไปกู้ให้เยอะกว่านี้! สักสองสามล้าน! ที่รักของพี่จะได้เที่ยวสบายๆ ไปเลย” สิ้นประโยคนั้น...สติของเพียงขวัญก็ขาดผึง! เธอไม่ใช่แค่ถูกหลอกให้รัก...แต่เธอถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างหนี้! เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังลั่นไปทั่วร้านสะดวกซื้อที่เงียบสงบ เพียงขวัญเป็นฝ่ายเดินเข้าไปตบหน้าภาคินอย่างจังด้วยแรงทั้งหมดที่มี! “ไอ้คนเลว!” เธอตะคอกใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ความอดทนทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ภาคินที่โดนตบจนหน้าหันไป รีบหันกลับมาด้วยความโกรธจัด ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นเธอ ส่วนแฟนใหม่ของเขาก็กรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ “อีขวัญ! นี่แกกล้าตบฉันเหรอ!” เขาคำรามลั่น “ทำไมกูจะไม่กล้า! คนอย่างมึงมันน่าจะโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ! ไอ้เงินหนึ่งล้านนั่น...มึงเอาบัตรประชาชนกูไปกู้มาใช่ไหม! ไอ้เหี้ย มึงหลอกกู!” “แล้วยังไง!” ภาคินสวนกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “มึงมันโง่เองนี่หว่าขวัญ ที่ยอมให้สำเนาบัตรไปง่ายๆ คิดว่าเป็นเมียแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไง!” เพียะ! คราวนี้เป็นฝ่ายภาคินที่ตบหน้าเธอคืนอย่างแรง! แรงกว่าที่เธอตบเขาหลายเท่านัก จนเพียงขวัญเซถลาไปชนกับชั้นวางของข้างๆ ความเจ็บแล่นปราดขึ้นมาที่ข้างแก้ม พร้อมกับความรู้สึกชาหนึบ...และเสียงหัวเราะเยาะของแฟนใหม่เขา “นี่สำหรับที่เธอกล้ามาตบแฟนฉัน!” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างสะใจ “จำใส่หัวเอาไว้นะ!” ภาคินชี้หน้าเธอ พร้อมกับดูถูกเธอสารพัด “ว่ามึงไม่เคยมีค่าอะไรสำหรับกูเลย! ที่กูทนคบกับมึงมาตั้งนานก็เพราะหวังจะใช้ประโยชน์จากมึงเท่านั้นแหละ!” “...” เพียงขวัญเจ็บจนจุก พูดไม่ออก น้ำตาแห่งความอัปยศเริ่มคลอหน่วย “แล้วก็ไม่ต้องมาทำเป็นหวงก้างหรอกนะ ผู้หญิงจืดๆ อย่างมึง...แม้กระทั่งเรื่องบนเตียงก็ยังจืดชืด! นอนเป็นท่อนไม้! จืดชะมัด! ใครจะไปเอาลงวะ!” คำพูดสุดท้ายนั่นเองที่ทำลายกำแพงความอดทนสุดท้ายของเธอลงจนหมดสิ้น **เธอหน้าร้อนผ่าว**ด้วยความอับอายและความโกรธแค้น เธอเงื้อมือขึ้น จะเข้าไปตบหน้าเขาคืนอีกครั้ง! หมับ! แต่แล้ว...ก็มีมือหนาของใครบางคนมาคว้าข้อมือของเธอไว้เสียก่อน “ใจเย็นๆ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ ตัวเธอ... เพียงขวัญหันขวับไปมอง...หมอภาคย์...มาซื้อของพอดี...เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ แต่ในมือกำลังถือตะกร้าที่ใส่กาแฟกระป๋องกับแซนด์วิชอยู่ แววตาของเขานั้นเย็นเยียบและน่ากลัวยิ่งกว่าตอนอยู่ในชุดกาวน์เสียอีก ภาคินกับแฟนใหม่ของเขามองมาที่ภาคย์อย่างงุนงง ว่าเขาเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย ภาคย์วางตะกร้าลงบนเคาน์เตอร์ใกล้ๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ แกะมือของเพียงขวัญออกจากข้อมือของเขา แล้วก้าวไปยืนข้างหน้าเธอหนึ่งก้าว เหมือนกำลังจะปกป้องเธอไว้ข้างหลังเขาจ้องหน้าภาคินนิ่งๆ ด้วยสายตาที่เหมือนจะแช่แข็งคนให้ตายได้ “เมื่อกี้...มึงตบหน้าเธอเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ...แต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต “แล้วมึงเป็นใครวะ! มายุ่งอะไรด้วย!” ภาคินขึ้นเสียงอย่างไม่ยอมแพ้ พยายามข่มขวัญคนที่ตัวสูงใหญ่กว่า ภาคย์ยิ้มมุมปาก...เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เพียงขวัญเคยเห็น “กูเหรอ...” เขาพูดพลางดึงเพียงขวัญเข้ามายืนข้างๆ แล้วยกแขนขึ้นโอบไหล่เธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่ การกระทำที่ทำให้เพียงขวัญตัวแข็งทื่อไปในทันที “กูคือผู้ชายหน้าโง่คนนั้น...และกูก็เป็น แฟนใหม่ ของเพียงขวัญด้วย” คำประกาศนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นนิ่งอึ้งไป...โดยเฉพาะเพียงขวัญ...เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ภาคย์หันไปมองหน้าภาคินอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและไร้ความปรานี “และมึง...ที่กล้ามาแตะต้องแฟนของกู...มึงเจอดีแน่นอน...ไอ้ภาคิน” เขากระชับอ้อมแขนที่โอบไหล่เพียงขวัญไว้แน่นขึ้น ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายที่ทำให้ภาคินหน้าซีดเผือด “อ้อ...แล้วเรื่องจืดชืดที่มึงพูดเมื่อกี้น่ะ...” เขายิ้มเยาะ “...กูรับประกันได้เลยว่าไม่จริง...เพราะเมื่อคืน...เธอก็ร้องเรียกชื่อกูทั้งคืนเหมือนกัน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more