ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มฉาบไล้ไปทั่วบริเวณจุดรอรถแท็กซี่หน้าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เพียงขวัญยืนพิงเสาอย่างคนหมดแรง โดยมีนัท เพื่อนชายคนสนิทที่อาสาลงมาส่งยืนอยู่ข้างๆ
“แกกลับไปพักเถอะขวัญ สภาพดูไม่ได้เลยขอบอก” นัทพูดพลางสำรวจใบหน้าซีดเซียวของเพื่อน “หน้าซีดปากสั่นขนาดนี้ ขืนให้นอนเฝ้ายัยเปิ้ลมีหวังได้เป็นลมเป็นแล้งไปอีกคน คราวนี้ลำบากหมอหล่อเขาอีก”
“พูดมากน่า...” เพียงขวัญยิ้มเนือยๆ “ฝากแกดูเปิ้ลด้วยนะนัท ถ้ามีอะไรด่วนโทรหาฉันได้ตลอดเวลานะ”
“เออ รู้แล้วน่า... ฉันจัดการได้ สบายมาก” นัทโบกมือไล่ “ส่วนแกน่ะ กลับไปนอนซะ ไปหาอะไรอร่อยๆ กิน แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนคนแบกโลกได้แล้ว”
รถแท็กซี่แล่นเข้ามาจอดเทียบนัทเปิดประตูให้เพื่อนพร้อมกับดันหลังเบาๆ
“ไปได้แล้ว ถึงห้องแล้วไลน์บอกด้วย”
“อืม... ขอบใจมากนะนัท”
เพียงขวัญทิ้งตัวลงบนเบาะหลังของรถแท็กซี่ ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออก ความเงียบก็เข้าปกคล
