เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนรักทั้งสองยังคงดังก้องอยู่ในห้อง เพียงขวัญที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่บนโซฟา รีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้กลับมาจริงจังและเฉียบขาดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนสลับกันไปมา
“พวกแกหยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว” เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันบอกว่าไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวก็คือไม่รู้จัก! เขาเป็นหมอ ฉันเป็นญาติคนไข้ มันก็มีแค่นั้นแหละ! เลิกมโนเป็นนิยายน้ำเน่าได้แล้ว น่ารำคาญ”
น้ำเสียงที่จริงจังและแววตาที่เกรี้ยวกราดขึ้นมาเล็กน้อยของเพียงขวัญ ทำให้ทั้งเปิ้ลและนัทชะงักไป ทั้งคู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่นัทจะยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้
“โอเคๆ ยอมแล้วครับ ไม่แซวแล้วก็ได้ครับแม่คุณ” นัทพูดพลางขยับเข้าไปใกล้เพื่อน “อย่าทำหน้าโหดสิ ไม่สวยเลย...มาๆ เลิกพูดเรื่องหมอ มาแข่งเกมกันต่อดีกว่า เมื่อกี้แกยังชนะฉันไม่ได้เลยนะ”
นัทหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเกมที่เล่นค้างไว้ทันที เป็นการเปลี
