เพียงขวัญสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้ดูจริงจังและน่าเชื่อถือที่สุด เธอรู้ว่าถ้าหลุดพิรุธออกมาแค่นิดเดียว ยัยเปิ้ลต้องกัดไม่ปล่อยแน่
“แกนี่เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วนะเปิ้ล” เพียงขวัญขมวดคิ้วใส่น้ำเสียงดุๆ “ฉันจะไปรู้จักเขาได้ยังไง เขาเป็นหมอระดับอาจารย์...ส่วนฉันเป็นใคร? พนักงานบริษัทธรรมดาๆ คนละสังคมกันเลยนะแก ฉันจะไปยุ่งกับเขาได้ยังไงล่ะ...คิดสิคิด”
“อย่ามาทำไขสือนะยัยขวัญ!” เปิ้ลเถียงกลับทันควัน ไม่ยอมโดนเพื่อนเบี่ยงประเด็นง่ายๆ “แกอาจจะคิดว่าฉันโง่...แต่ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนะ!”
เพียงขวัญใจหล่นวูบ “หมายความว่ายังไง”
“แกจำวันที่นัทมาเยี่ยมฉันครั้งก่อนได้ไหม? วันที่ฉันเกือบจะล้มในห้องน้ำน่ะ” เปิ้ลจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง “คืนนั้น...หลังจากนัทกลับไปแล้ว...คุณหมอภาคย์บุกเข้ามาในห้องตอนดึกๆ ใช่ไหม เขาอ้างว่าพยาบาลรายงานว่าฉันเกือบจะล้ม...แต่สายตาที่เขามองแกมันไม่ใช่เลยนะขวัญ!”
