คำพูดของภาคย์เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางใจของเพียงขวัญ...ชีวิตของไอ้ภาคิน...มันอยู่ในกำมือของเธอเขากำลังโยนอำนาจการตัดสินใจที่หนักอึ้งมาให้เธอ...อำนาจที่จะทำลายชีวิตคนคนหนึ่งให้พังพินาศ...
เธอรู้สึกทั้งหวาดกลัว...ทั้งสับสน...ส่วนหนึ่งในใจของเธอกรีดร้องว่ามันผิด...มันโหดร้ายเกินไป...แต่ก็มีอีกส่วนหนึ่งที่มืดมิดกว่า...กระซิบว่าภาคินสมควรได้รับมันแล้ว...
เธอหลุบตาลง ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ “ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ...ฉัน...”
ภาคย์มองท่าทีลังเลและสับสนของเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย
“เธอยังไม่เข้าใจสินะ...เพียงขวัญ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเย็นกว่าเดิม “ว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่แค่การแก้แค้นที่ฉันทำร้ายมัน...แต่มันคือการป้องกันไม่ให้มันกลับมาทำร้ายเธอได้อีก”
“ป้องกันเหรอคะ...” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “แต่ตอนนี้เขาก็ไม่เหลืออะไรแล้ว...เขาจะมาทำอะไรฉันได้อีก...”
ภาคย์หัวเราะหึในลำคอ...เป็นเส
