14 เรื่องส่วนตัว ไม่มีอยู่จริง
1090 Words
ข้อความสั้นๆ ที่ปราศจากคำขึ้นต้นหรือลงท้ายนั้นไม่ต่างอะไรกับหมายเรียกจากของปีศาจ มันเย็นชา เด็ดขาด และไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เพียงขวัญจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าถ้าเธอไม่ไป อะไรจะเกิดขึ้น เขาอาจจะบุกขึ้นมาที่ห้องอีกครั้ง หรืออาจจะทำอะไรที่เลวร้ายกว่านั้นกับเปิ้ลเพื่อเป็นการสั่งสอนเธอ
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามไม่ให้เพื่อนรักที่เพิ่งหลับไปต้องตื่นขึ้นมา เธอสวมเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขายาวที่ใส่นอน คว้าแค่โทรศัพท์มือถือติดมือไป แล้วย่องออกจากห้องไปราวกับหัวขโมย
หัวใจของเธอเต้นระรัวอยู่ในอกขณะที่ยืนรอลิฟต์อยู่เพียงลำพัง ความกลัวและความโกรธปะปนกันจนแทบจะระเบิดออกมา เธอไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิด ทำไมเขาต้องตามราวีเธอไม่เลิก
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก้าวเข้าไปข้างในแล้วกดปุ่มไปยังชั้น B2 ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงต่ำ...ลงต่ำ...ราวกับกำลังนำพาเธอไปสู่ขุมนรกอีกครั้ง
ลานจอดรถชั้นใต้ดินยามดึกนั้นเงียบเชียบและวังเวง มีเพียงแสงไฟสีส้มนวลที่ส่องสว่างเป็นระยะๆ และเสียงเครื่องยนต์ของรถบางคันที่ยังคงทำงานอยู่ เธอเดินไปตามทางเดินแคบๆ กวาดสายตามองหาเขาด้วยความหวาดระแวง
เขายืนพิงอยู่กับรถยนต์สีดำสนิทที่จอดอยู่ในมุมที่ค่อนข้างลับตาคน เขากอดอกมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่เพียงขวัญกลับรู้สึกได้ถึงพายุอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น
เพียงขวัญสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วเดินตรงเข้าไปหาเขา
“มีอะไรคะ” เธอเปิดฉากถามขึ้นก่อน เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด “เรียกมาแบบนี้มันไม่เหมาะสมนะคะ ที่นี่คือโรงพยาบาล”
ภาคย์มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “เธอกำลังจะสอนฉันเรื่องความเหมาะสมเหรอ เพียงขวัญ หลังจากที่นั่งคลอเคลียกับผู้ชายคนอื่นในห้องคนไข้ของฉันเนี่ยนะ”
คำพูดของเขาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโกรธของเธอ “นั่นมันคนละเรื่องกันเลยนะคะ!”
“เหรอ” เขาเลิกคิ้ว “สำหรับฉัน...มันคือเรื่องเดียวกัน”
“แล้วดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องดูไม่พอใจดิฉันขนาดนั้นด้วย! ฉันทำอะไรให้เหรอคะ” ในที่สุดเธอก็ระเบิดคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เธอเหนื่อยกับการต้องคอยเดาอารมณ์ที่แปรปรวนของเขาเต็มทีแล้ว
ภาคย์เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาโชยมาปะทะจมูกทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ
“เธอทำอะไรน่ะเหรอ” เขาทวนคำถามเสียงเย็น “เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานะอะไร”
“...” เพียงขวัญกำหมัดแน่น
“เธอเป็นของฉัน” เขากระซิบเสียงลอดไรฟัน “ทุกส่วนในร่างกายของเธอเป็นของฉัน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...มันควรจะเป็นของฉันคนเดียว แต่เธอกลับเอามันไปโปรยเสน่ห์ให้ผู้ชายคนอื่นดูต่อหน้าต่อตาฉัน!”
เพียงขวัญแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขา...กำลังหึงเธอเหรอ? ไม่สิ...มันไม่ใช่ความหึงหวง แต่มันคือความรู้สึกของเจ้าของที่กำลังโกรธที่สมบัติของตัวเองถูกละเมิด
“คุณไม่มีสิทธิ์!” เธอเถียงกลับไปทันควัน “สิ่งที่คุณซื้อไปมันก็แค่ร่างกายของฉัน แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาควบคุมความรู้สึกหรือชีวิตของฉัน!”
“ฉันมีสิทธิ์!” เขาสวนกลับมาเสียงดังขึ้นอย่างลืมตัว แววตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ฉันมีสิทธิ์ในทุกอย่างที่เป็นตัวเธอ ตราบใดที่หนี้หนึ่งล้านบาทยังอยู่!”
ความอดทนของเพียงขวัญขาดผึง เธอจ้องหน้าเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้วไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นบนห้องนั่นมันคืออะไรกันแน่คะ! คุณเข้ามาอาละวาดใส่ฉันกับเพื่อนฉันเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ! คุณใช้เรื่องงานมาเป็นข้ออ้างเพื่อหาเรื่องฉันเหรอ!”
ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกเธอต้อนจนมุม เขาเบือนหน้าไปทางอื่นครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้งด้วยแววตาที่เย็นชายิ่งกว่าเดิม
“แล้วยังไง... แต่คุณกับไอ้หมอนั่น...มันอะไรกัน” เขาเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่ประเด็นเดิมอย่างรวดเร็ว
เพียงขวัญถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะกับความไร้เหตุผลของเขา “นั่นเพื่อนฉันนะคะ เพื่อนสนิทฉัน! แล้วเขาก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วยซ้ำ!”
“ฉันไม่สนว่ามันจะเป็นใคร หรือชอบเพศไหน” เขาตัดบทอย่างไม่ไยดี “ฉันสนแค่ว่า...มันแตะต้องตัวเธอ”
“นี่คุณมัน...!” เพียงขวัญโกรธจนตัวสั่น เธอไม่เคยเจอใครที่เผด็จการและเอาแต่ใจตัวเองได้ขนาดนี้มาก่อน “คุณมันบ้าไปแล้ว! แล้วอีกอย่าง...มันคือเรื่องส่วนตัวของฉัน! ฉันหวังว่าคุณจะไม่ก้าวก่ายนะคะ”
ประโยคสุดท้ายนั่นเองที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงฉับพลัน
ภาคย์จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด
“ก้าวก่ายเหรอ...” เขาทวนคำช้าๆ ชัดๆ “เธอใช้คำว่า...ก้าวก่าย...กับฉันงั้นเหรอ”
เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับตัวรถ เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้จนไม่มีทางหนี
“เธอยังไม่เข้าใจสินะ เพียงขวัญ...” เขาก้มหน้าลงมาจนชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ที่ข้างแก้ม “ว่าคำว่าเรื่องส่วนตัว น่ะ...มันไม่มีอยู่จริงสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว”
“ปล่อยนะ!” เธอพยายามดิ้นรน แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้เลย
“นับตั้งแต่วินาทีที่เธอตกลงยอมเป็นของฉัน...ชีวิตของเธอ...ก็คือเรื่องของฉัน”
เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขาตรงๆ
“และในเมื่อเธอไม่เข้าใจบทบาทของตัวเองดีพอ...สงสัยคืนนี้...ฉันคงต้องสอนบทเรียนให้เธอใหม่...ให้มันจำฝังใจไปเลยดีไหม”
- Writer
