หลังจากผ่านพ้นพายุอารมณ์และความกังวลเรื่องเพื่อนรัก...ความอ่อนเพลียก็เข้าครอบงำคนทั้งสอง ในที่สุด เพียงขวัญและหมอภาคย์ก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน
มันเป็นคืนแรก...ที่ร่างแกร่งของหมอหนุ่มนอนกอดร่างนุ่มนิ่มของเพียงขวัญเอาไว้
แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน
ปัง ปัง ปัง
เสียงทุบประตูห้องอย่างบ้าคลั่งดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังประตูเข้ามา ปลุกให้คนที่กำลังหลับลึกสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เพียงขวัญตัวสั่นเฮือกด้วยความตกใจ เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นรัวเร็วเมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นหู...และน่ารังเกียจที่สุด
“อีขวัญ มึงเปิดให้กูเดี๋ยวนี้! เปิดสิวะ”
เสียงของภาคิน...ที่อ้อแอ้และฟังไม่ได้ศัพท์ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ยังคงความเกรี้ยวกราดไว้อย่างชัดเจน
“มึงเดี๋ยวนี้มึงมีพรรคมีพวกเหรอวะ คิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงซุกหัวอยู่กับใคร อีขวัญญ ออกมาคุยกับกู อีเหี้ยยออกมาสิ"
เพียงขวัญหน้าซีดเผือด
