นางบำเรอของหมอภาคย์

20 คำขอที่ไม่ตั้งใจ

คำพูดสุดท้ายของภาคย์ที่จงใจยั่วเย้าและตอกย้ำสถานะของเธอผ่านสายโทรศัพท์นั้น ทำให้ใบหน้าของเพียงขวัญร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาเป็นบ้าอะไรของเขา! ตอนอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อก็ทำเหมือนห่วงใย แต่พออยู่ห่างกันกลับกลายเป็นปีศาจปากร้ายคนเดิม

เธอควรจะโกรธ...ควรจะตัดสายทิ้ง...ควรจะด่าเขากลับไป...

แต่...เธอกลับทำไม่ได้...

ความรู้สึกอุ่นวาบที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง...ความรู้สึกโหยหาที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล...มันมีอำนาจเหนือกว่าความโกรธและความอับอายทั้งหมด

เสียงทุ้มของเขาในตอนนี้...มันช่างอันตราย...และเซ็กซี่อย่างเหลือร้าย...

และก่อนที่สมองจะได้ทันไตร่ตรอง...ปากของเธอก็ขยับไปเอง...

“เอ่อ...คุณหมอ...วันนี้เลย...ได้มั้ยคะ”

สิ้นเสียงของตัวเอง...โลกทั้งใบของเพียงขวัญก็เหมือนจะหยุดหมุน!

เธอ...เธอพูดอะไรออกไป!

ความเงียบที่ปลายสายทำให้เธออยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด เธอได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังระรัวอยู่ในอก และเสียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก

ไม่รู้ทำไมเธอถึงพูดออกไปแบบนั้น... อาจจะเพราะความเหงา...ความหวาดกลัว...หรืออาจจะเพราะ...เธอแค่ต้องการใครสักคน...ต้องการเขาในตอนนี้...

“ฉะ...ฉัน...ฉันขอโทษค่ะ! เมื่อกี้...เมื่อกี้พูดผิดไป!” เธอรีบแก้ตัวเสียงสั่น พยายามจะกู้สถานการณ์ที่น่าอายนี้กลับคืนมา “ขะ...ขอโทษที่รบกวนนะคะ! แค่นี้ก่อนนะคะ”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไรกลับมา เธอก็รีบกดวางสายอย่างลนลาน

เพียงขวัญโยนโทรศัพท์ไปที่ปลายเตียงราวกับมันเป็นของร้อน เธอซุกหน้าลงกับหมอนแล้วกรีดร้องออกมาเบาๆ...นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป! เขาจะคิดยังไง! เขาต้องคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงร่าน...เป็นผู้หญิงใจง่ายที่เรียกร้องหาผู้ชายแน่ๆ!

ทางฝั่งของบาร์หรู...

หมอภาคย์แสยะยิ้มออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

เขายังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ในท่าเดิม แม้ว่าปลายสายจะตัดไปแล้วก็ตาม ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไฟแค้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับมีประกายของความสนุกสนานและความพึงพอใจฉายชัดออกมา

ลูกแมวตัวน้อยที่เขาคิดว่าขี้ขลาดและเอาแต่หวาดกลัว...กลับกล้าที่จะร้องขอเจ้าของของมันเอง...ถึงแม้จะทำไปโดยไม่รู้ตัวก็ตาม

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

คิมหันต์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ตลอด พอจะจับใจความจากบทสนทนาข้างเดียวได้ ก็พอเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

“อาการหนักนะมึง” เขาพูดพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ “แค่เสียงในโทรศัพท์ยังทำมึงยิ้มได้ขนาดนี้”

ภาคย์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกมือข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นมามองอย่างไม่ใส่ใจนัก “ก็แค่...ของเล่นชิ้นใหม่ที่มันน่าสนใจกว่าที่คิด”

“ของเล่นเหรอ” คิมหันต์เลิกคิ้ว “กูไม่เคยเห็นมึงยอมเอาตัวเข้าไปเสี่ยงขนาดนี้เพื่อ ของเล่นชิ้นไหนเลยนะไอ้ภาคย์...ไม่เคยเห็นมึงโกรธจนคลั่งขนาดนี้เพื่อใครมาก่อน...นอกจาก...”

คิมหันต์ชะงักไป...เขาเกือบจะพูดถึงชื่อที่ไม่ควรพูดถึงออกมา

บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบลงอีกครั้ง...

ภาคย์ละสายตาจากมือของตัวเอง แล้วหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่กลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม “อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีก”

“เออ...กูขอโทษ” คิมหันต์ยอมถอยแต่โดยดี

หมอภาคย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองไปที่มือที่เลือดเริ่มจะหยุดไหลของตัวเอง ก่อนจะพูดกับคิมหันต์ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“เรื่องที่กูสั่ง...จัดการให้เรียบร้อย”

“ไม่ต้องห่วง” คิมหันต์พยักหน้ารับ “แล้วมึงจะไปไหน”

ภาคย์หยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา...ดวงตาของเขากลับมามีประกายระยิบระยับอีกครั้ง

คิมหันต์เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะโบกมือไล่เพื่อนเหมือนรู้ทัน

“ไปหาเด็กมึงไป๊” เขาพูดอย่างเอือมๆ “ไม่ต้องมาทำหน้าหื่นอยู่ตรงนี้...มันอุบาทว์ลูกตากู!”

“...” ภาคย์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มมุมปาก

“เดี๋ยวกูจัดการแก๊งค์เหี้ยนี่ให้เอง” คิมหันต์พูดรับรองอย่างหนักแน่น “ไอ้เสือผานั่น...พรุ่งนี้เช้า...มันได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงแน่...ส่วนไอ้ภาคิน...กูจะค่อยๆ เลาะกระดูกมันออกมาทีละชิ้น...ให้มันได้ลิ้มรสชาติของนรกบนดิน...อย่างที่มึงต้องการ”

ภาคย์พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

“ฝากด้วยแล้วกัน” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คิมหันต์มองตามหลังเพื่อนรักไปด้วยสายตาที่ซับซ้อน...

เขารู้ดี...ว่าเกมนี้...มันไม่ใช่แค่เรื่องของของเล่น

แต่สำหรับภาคย์ในตอนนี้...เขาไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น...

ในหัวของเขามีเพียงเสียงหวานๆ ที่สั่นเทาของใครบางคนที่ดังซ้ำไปซ้ำมา...

‘วันนี้เลย...ได้มั้ยคะ...’