Pagkagising ko, agad akong napabangon at inilibot ang aking paningin sa paligid. Pamilyar ang kuwartong ito.
Nang maalala ko ang nangyari, agad akong napahawak sa aking tiyan at kinausap ko ito.
"Baby, wag mo iiwan si mama, huh?" Alam ko na walang nagyaring masama sa kanya. I can feel my baby in my womb. I can feelt it. Hindi niya ako iiwan gaya ng ginawa nila.
Pumasok na naman sa isip ko ang mga ginawa nilang pang iiwan sa akin. A tear escaped from my eye.
"You need to rest. Tama na ang pag iyak mo, Lai." Napatingin ako sa nagsalita. It's Isa, holding a tray of food.
Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kamay.
"Paano ako napunta dito?" I asked kahit alam ko naman kung bakit.
"Dinala kita dito. You passed out." Inilapag nito ang tray sa ibabaw ng aking mga kamay. "Umiiyak ka na
