ท่านมหาเสนาบดีนั่งอยู่ในห้องหนังสือของจวน มองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงแดดยามบ่ายเริ่มสาดส่อง เขาคิดถึงหลายเรื่องในใจ โดยเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นกับบุตรสาวของเขา
ตั้งแต่วันที่ไป๋เหมยแต่งงานกับหลี่เยว่ซิง เขากังวลไม่รู้กี่ครั้งว่าสิ่งที่นางจะต้องเผชิญในจวนจิ้งเซียนนั้นจะเป็นอย่างไร นางอาจต้องทนทุกข์กับความเย็นชาของอ๋องห้า แต่ในวันนี้เขากลับต้องเปลี่ยนความคิดใหม่
เขารู้ดีว่าเยว่ซิงแม้จะสูญเสียความทรงจำ แต่ท่าทางที่เขามาเยี่ยมแม่ยายในครั้งนี้กลับแสดงให้เห็นว่าเขายังคงให้ความสำคัญกับไป๋เหมยอยู่ในใจ แม้จะไม่สามารถจำเหตุผลที่แต่งงานได้ แต่การที่เขาเดินทางมาที่จวนมหาเสนาบดีก็สะท้อนให้เห็นถึงความห่วงใยที่มีอยู่
เมื่อข่าวว่าแม่ของไป๋เหมยเริ่มหายดีแล้วถึงหูไป๋เหมย นางก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ท่านแม่ที่ป่วยหนักมาตลอดช่วงนี้กำลังเริ่มฟื้นตัว ทำให้ไป๋เหมยไม่ต้องกังวลมากนักเกี่ยวกับสุขภาพของท่านอีกต่อไป
