ภายในค่ายพักแรมของอ๋องห้า ความเงียบสงบยามค่ำคืนถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ทหารคนหนึ่งรีบเข้ามารายงานพร้อมสีหน้าตึงเครียด
"ท่านอ๋อง! มีบางอย่างผิดปกติ ชาวบ้านบางส่วนที่เราช่วยไว้หายตัวไป และเราพบร่องรอยของกลุ่มคนต้องสงสัยใกล้ค่ายของเรา!"
หลี่เยว่ซิงเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ ดวงตาคมปลาบของเขาฉายแววครุ่นคิด "พวกเขาหายไปตั้งแต่เมื่อใด?"
"ประมาณยามสองพ่ะย่ะค่ะ บางคนเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์พาตัวชาวบ้านไปทางป่าทางเหนือ"
เยว่ซิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการ "เตรียมทหาร ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง"
จางเฉินขยับเข้ามาใกล้ "ท่านอ๋อง คงไม่ดีหากท่านออกไปเอง หากนี่เป็นกับดัก...."
เยว่ซิงยกมือขึ้นห้าม "ข้าย่อมรู้ดีว่ามีความเสี่ยง แต่นี่คือหน้าที่ของเรา หากชาวบ้านถูกจับไปจริง เราต้องช่วยพวกเขา"
ภายในวังหลวง ไป๋เหมยนั่งนิ่งอยู่ในห้องของตน นางกำพู่กันแน่นขณะมองจดหมายของเยว่ซิงที่ถูกส่งมาถึงเมื่อช่วงสาย
"ข้
