กลิ่นสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้องรักษา เงาของหมอหลวงและข้ารับใช้ที่เดินเข้าออกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทำให้บรรยากาศภายในจวนจิ้งเซียนหนักอึ้ง
หลี่เยว่ซิงยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ดวงหน้าซีดเซียวผิดจากยามปกติ อุณหภูมิร่างกายของเขาแปรปรวน บางครั้งเย็นเฉียบ บางครั้งร้อนจัด หมอหลวงตรวจดูอาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่พบหนทางรักษาที่แน่ชัด
ไป๋เหมยนั่งเฝ้าเขาอยู่ไม่ห่าง นางมองใบหน้าของสามีด้วยดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนมาหลายวัน มือของนางกุมมือเขาไว้แน่น หัวใจของนางราวกับถูกบีบรัด
"ทำไมถึงยังไม่ฟื้น...ท่านอ๋อง ท่านจะทิ้งข้าไว้จริงๆ หรือ?" นางกระซิบเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือ
หยูเหอที่ยืนอยู่ข้างๆ มองไป๋เหมยด้วยความเวทนา "พระชายา โปรดพักสักหน่อยเถิดเพคะ พระองค์ไม่ได้หลับมาหลายวันแล้ว"
ไป๋เหมยส่ายหน้า นางไม่มีวันหลับลงได้จนกว่าหลี่เยว่ซิงจะลืมตาขึ้นมา
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรรายงานของหมอหลวงด้วยสีหน้าครุ่นคิด ดวงเนตรขอ
