ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายลมเย็นพัดผ่านสวนดอกไม้ที่เคยงดงาม ทุกกลีบดอกไม้ที่เคยสดใสตอนนี้กลับดูหม่นหมอง ราวกับบรรยากาศในจวนจิ้งเซียนที่เต็มไปด้วยความเงียบและความเย็นชา สวนที่เต็มไปด้วยความสดชื่นกลับยิ่งทำให้เยว่ซิงรู้สึกแปลกใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกกดทับด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
เมื่อเดินผ่านพุ่มดอกไม้ที่เคยงาม ตาเขาเหลือบมองไปยังผู้หญิงที่กำลังเดินตามเขามา
ไป๋เหมย ยังคงยืนอยู่ไม่ห่าง ร่างกายของนางเต็มไปด้วยความกังวล บนใบหน้าของนางไม่มีร่องรอยของความหวั่นกลัว แม้เขาจะไล่ให้นางไปมากแค่ไหน นางก็ไม่ยอมจากไป
"ไป๋เหมย" เยว่ซิงพูดออกมาเสียงแหบแห้งและเย็นชา เขาหยุดเดินแล้วหันไปมองนาง "ข้าบอกให้เจ้าไปได้แล้ว"
ไป๋เหมยยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ "ข้าจะไม่ไป ท่านต้องให้ข้าดูแลท่าน"
เยว่ซิงขมวดคิ้วเข้ม เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในตัวเขา ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ กับสตรีคนนี้ ทำ
