ดวงใจ

ความลับ

มื้อเที่ยง ณ คฤหาสน์โชติศิริกาญจน์

ป้าอิ่มและบัวจัดแจงอาหารกลางวันสำหรับเทวาและพริมษา วันนี้เป็นวันอาทิตย์ทั้งคู่หยุดงานและไม่ได้ออกไปไหน ซึ่งปกติทั้งคู่ก็มักจะอยู่บ้านในวันหยุด นอกจากจะมีนัดพิเศษจากกลุ่มเพื่อน หรือจากครอบครัวของทั้งสองฝ่าย พริมษาเดินมาจากด้านหลังบ้านเข้ามายังห้องครัว

ป้าอิ่ม : คุณพริม!! ป้าตกใจหมดเลยค่ะ ทำไมเข้ามาทางนั้นคะ?

พริมษา : พอดีพริมเดินดูรอบๆบ้านหน่ะค่ะ เลยเข้ามาทางนี้ เดี๋ยวพริมช่วยยกไปที่โต๊ะนะคะ

พูดจบพริมษาก็ยกอาหารไปวางที่โต๊ะอาหาร ถึงแม้จะเป็นนายหญิงของบ้านแต่พริมษาไม่ถือตัว และมักช่วยเหลือบริวารในบ้านด้วยงานเล็กๆน้อยๆอยู่เป็นประจำ จึงทำให้เหล่าบริวารนั้นต่างพากันเกรงใจและเคารพเธอเช่นเดียวกับที่เคารพเทวา

เทวา : มีอะไรกินบ้างป้าอิ่ม

เทวาเดินมายังห้องอาหารแล้วเอ่ยทักทาย

ป้าอิ่ม : วันนี้มีแกงส้มปลากระพงยอดมะพร้าว ไข่เจียวหมูสับ ผัดถั่วแขกใส่กุ้งค่ะ

เทวา : หอมมาก กลิ่นลอยไปชั้นสองบนห้องทำงานแหนะ

ป้าอิ่ม : นายก็พูดเกินไป

เทวามักจะแหย่เล่นกับป้าอิ่มอยู่เสมอ นอกจากเป็นแม่บ้านคอยทำอาหารแล้ว ป้าอิ่มยังคอยดูแลเทวามาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เวลาที่พ่อกับแม่เทวาไปธุระหรือไปทำงานต่างจังหวัดก็ได้ป้าอิ่มที่คอยอยู่ดูแลตลอดเวลา

เทวา : พริมไปไหนล่ะ เห็นแว๊บๆ

บัว : คุณพริมล้างมืออยู่ค่ะ มาพอดีเลยค่ะ

พริมษา : มีอะไรหรอคะ?

เทวา : เปล่า พี่แค่ถามหาเฉยๆ

ป้าอิ่ม,บัว : พี่?

ป้าอิ่มและบัว พูดออกมาด้วยความประหลาดใจ ตลอดเวลา 7 ปีที่ผ่านมา เทวาไม่เคยแทนตัวเองว่าพี่เวลาคุยกับพริมษาเลย การใช้วาจาอย่างสนิทสนมเช่นนี้สร้างความปลื้มใจให้กับคนในบ้านเป็นอย่างมาก ป้าอิ่มและบัวต่างพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นนายและนายหญิงของเขาดูรักใคร่กลมเกลียวกันมากขึ้น ระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน มีบุรุษไปรษณีย์นำจดหมายมาส่งจ่าหน้าซองถึงเทวา บัวจึงนำไปวางไว้ในห้องทำงานของเทวาตามคำสั่ง

ช่วงเย็นของวันนั้นเทวาเข้าไปในห้องทำงาน เพื่อเตรียมเอกสารและเคลียร์งานสำหรับวันรุ่งขึ้น สายตาก็สะดุดเข้ากับซองจดหมายที่มาถึงเมื่อตอนเที่ยง อันที่จริงเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีจดหมายมาถึงเขา เทวาแกะซองและเปิดออกดูข้างใน เขาพบเจอจดหมาย 1 ฉบับ และรูปถ่ายจำนวน 2 ใบ ใบแรกเป็นรูปของเขาเองในวัยทารกมีผู้หญิงคนนึงอุ้มเขาเอาไว้บนตัก อีกรูปเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่อุ้มเขายืนคู่กับผู้ชายคนนึง ซึ่งก็คือพ่อของเทวานั่นเอง เทวามีสีหน้างุนงงกับรูปที่ได้รับ ในใจเขาสั่นไหวแปลกๆ เขารู้สึกได้ว่าผู้หญิงในรูปต้องเป็นใครสักคนที่เคยรู้จักกับพ่อเขาเป็นแน่ เพราะ ในรูปเธอยืนเกาะแขนพ่อของเขาพร้อมกับเอียงศีรษะซบไหล่พ่อของเขา เทวาจึงรีบเปิดคลี่จดหมายออกเพื่ออ่านข้อความในจดหมายนั้นทันที

'ถึงเทวาลูกรักของแม่'

ตอนที่ลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ลูกคงจะโตเป็นหนุ่มแล้วสินะ แม่ขอโทษที่ไม่สามารถอยู่ดูแลการเติบโตของลูกได้ แม่ไม่รู้ว่าตอนที่ลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ลูกจะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร แต่แม่อยากให้ลูกรู้ว่าแม่รักลูกมาก แม่เสียใจมากที่พ่อของลูกพรากเราจากกัน ผู้หญิงที่ลูกเรียกว่าแม่ เป็นเพื่อนรักของแม่เอง เรามีด้วยกัน 3 คน คือ ดวงกมล ทุ้มบรรพต ,สุสินี ธรรมรัตนา และพิมลวรรณ ชนปภัสกุล ดวงกมลคือตัวแม่เอง ส่วนสุสินีคือคนที่เข้ามาแย่งทุกอย่างจากแม่ไป พิมลวรรณมันเป็นคนทรยศ และหักหลังแม่ทำให้พ่อของลูกปันใจไปให้สุสินี แม่ช้ำใจจากเหตุการณ์ตอนนั้น พ่อของลูกไม่ยอมยกลูกให้กับแม่ แม่เฝ้าดูลูกที่หน้าบ้านอยู่หลายปี พ่อของลูกไม่ยอมแม้แต่น้อยที่จะให้แม่เข้าไปเจอลูก จนตอนลูก 8 ขวบ แม่เป็นมะเร็งแม่จึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น หวังว่าสักวันนึงลูกจะได้รู้ความจริง แม่ฝากจดหมายนี้ไว้กับญาติของแม่ บอกกับเขาว่าวันใดที่ลูกโตมากพอแล้ว ให้เขาส่งจดหมายนี้ให้กับลูกให้ได้

แม่รักลูกเสมอนะเทวา ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน เวลาของเรานั้นมันช่างสั้นนัก แม่รักลูกเหลือเกิน แม่ขออวยพรให้ลูกมีชีวิตที่ดี และอย่ากล่าวโทษใครเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม่แค่อยากให้ลูกรู้ความจริงก็เท่านั้น

แม่รักลูกนะเทวา

ดวงกมล แม่ของลูก

เมื่ออ่านจดหมายจบเทวาหน้าซีดเผือด ใบหน้าชาไปหมด มือสั่นจนทำจดหมายร่วงลงพื้น 'นี่มันอะไรกัน เรื่องจริงหรืออะไร' คนที่เขาเรียกว่าแม่มาตลอดชีวิตมาวันนี้กลับไม่ใช่แม่ของเขา อยู่ๆก็มีจดหมายส่งมาบอกว่าเธอคือแม่ตัวจริง และสุดท้ายคือพิมลวรรณ เธอคนนั้นคือมารดาของพริมษา ภรรยาของเขาในตอนนี้ ภายในหัวของเทวาตีกันยุ่งเหยิงไปหมด เขาสับสนและรู้สึกว้าวุ่นในใจเป็นอย่างมาก เทวาใช้เวลาอยู่กับตัวเองจนกระทั่งเวลาผ่านไปค่อนคืนเกือบๆตี 3 เขาจึงกลับไปนอนที่ห้อง เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็พบว่าพริมษานั้นไปเรียบร้อยแล้ว เทวานั่งลงข้างๆเตียง เอามือลูบหัวพริมษา พลางคิดในใจว่าถ้าเรื่องในจดหมายนั้นเป็นเรื่องจริง เขาจะทำยังไงกับเธอดี เพราะ ตอนนี้เขาก็เทใจให้เธอไปจนหมดแล้ว 7 ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยทำให้เขาต้องลำบากใจเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังทำหน้าที่ภรรยาเป็นอย่างดีทั้งต่อหน้าและลับหลังเขา เทวาลุกขึ้นแล้วกลับไปนอนยังที่ของตนเอง พยายามข่มตาลงนอนทำเท่าไรก็ไม่อาจจะหลับลงได้ จนเวลา 06.00 เทวาลุกขึ้นอาบน้ำและแต่งตัว ออกจากบ้านไปก่อนที่พริมษาจะตื่น

พริมษารู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาก็ไม่พบเทวาอยู่ในห้องเล้ว เธออาบน้ำแต่งตัวและลงมารับประทานอาหารเช้าตามปกติ

พริมษา : พี่วาไปไหนคะป้าอิ่ม? พริมตื่นมาก็ไม่เจอเขาแล้ว

ป้าอิ่ม : นายไปบริษัทค่ะ เห็นว่างานมีปัญหาด่วนตั้งแต่เมื่อคืน นายฝากบอกคุณพริมค่ะว่าคืนนี้นายไม่กลับบ้าน ต้องอยู่จัดการงานแบบยาวๆ เห็นคุณพริมยังไม่ตื่น นายเลยฝากป้าบอกแทนค่ะ

พริมษา : ค่ะ

พริมษารับคำป้าอิ่มสั้นๆ แต่ก็รู้สึกหวั่นๆในใจแปลกๆ ปกติเทวาไม่เคยหายหน้าไปแบบนี้ ต่อให้งานยุ่งแค่ไหนเขาก็จะบอกเธอเองเสมอ สงสัยคราวนี้จะด่วนมากจริงๆ พริมษาคิดในใจแล้วลงมือรับประทานอาหารเช้าของตนเองจนหมดเกลี้ยง จึงออกไปทำงานตามปกติ