แว่วหวานจึงอาสาขับรถของสุดเขตให้เอง เพื่อพาเขากลับบ้าน เพราะเธอไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปและไม่ชอบของมึนเมาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
ณ ลานจอดรถของโรงแรมที่ค่อนข้างมืดในเวลาใกล้จะเที่ยงคืน เลขาสาวพยุงร่างกำยำของเจ้านายหนุ่มหล่อขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับอย่างทุลักทุเล ก่อนจะปิดประตูลง และเดินไปนั่งประจำที่ฝั่งคนขับ
เธอใช้มือจับกระชับที่พวงมาลัยรถ แล้วหันหน้ามามองสุดเขตที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น และจดจ้องเขาอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย
ขณะที่ชายหนุ่มทำท่าเอนกายพิงหลังลงกับพนักพิง เพราะรู้สึกหนักมึนไปทั้งศีรษะ
“พี่เขตคะ หวานขออนุญาตนะคะ”
เธอบอกกับเขาเสียงหวานหยด แล้วโน้มตัวเข้ามาหา ใช้มือขวาเอื้อมมาล้วงหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงของเขา จนสุดเขตสะดุ้งตื่น
“อ่ะ เอ่อ...หวานนน...พี่หยิบให้ดีกว่านะ”
เขาเอ่ยกับเธอน้ำเสียงแหบ ๆ ขณะจดจ้องสบตาคมเป็นประกายของเจ้าหล่อน
“นั่งเฉย ๆ เถอะค่ะ พี่เขตเมามากแล้วนะคะ”
