Bu kadar… sıradan, bu kadar huzurlu bir yerde ne yapacağımı bilmiyordum.
Yuvası olmayan biri, yuva kokusu alınca önce ürkermiş...
Ürkerek başladığım bu yolda bir hafta geçmişti bile.. Nasıl geçtiğini anlamadım desem yalan olmaz. Güven her şeyi o kadar ince düşünüyor ki ben sadece ona ayak uyduruyorum.. Eşyalı bir eve yerleşmek sanırım çok mantıklı bir karardı. Evde ihtiyaç duyduğum herşey vardı. Hatta ne işe yaradığını tam çözemediğim şeyler bile vardı. Onları da zamanla öğrenir, çözerdim bence. Güven ile birlikte alışveriş yaptık. Hem mutfak için, hemde benim için.. İlk kez kendim gibi hissediyorum.. Yani Zeliha gibi.. Zaten buraya geldiğimiz andan itibaren Güven bana Zeliha diye sesleniyor. Alev yoktu artık. Alev öldü.. Bir kez daha Zeliha olmuştum.. Belki de bir daha asla olamayacağı
