“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...” และเขาก็นึกออกว่าเพื่อนของเจ้าสาวคือกลุ่มเดียวที่เขาเคยเจอที่ร้านอาหารริมทางเมื่อหลายวันก่อนนั้นเอง “ยังไง ผมต้องขอตัวเจ้าสาวก่อนนะครับ” ราเชนทร์เอ่ยขอตัวเจ้าสาวอย่างสุภาพ เมื่อบ่าวสาวเดินห่างออกไปแล้ว นิคมเริ่มการซักถามทันที ปานทิพย์จึงเท้าความกลับไปเมื่อหลายวันก่อนจนนิคมเข้าใจจึงหยุดการซักถาม โดยสายตาอ่อนแสง เมียงมองไปทิศทางที่เจ้าสาวเดินหายไป ก่อนจะถอนหายใจทิ้งไป แล้วหันมาพูดคุยกับเพื่อนสาว ที่ตั้งแต่เขาเข้าไปรับหล่อนออกมาจากบ้านแล้วเดินทางมางานพร้อมกัน หล่อนยังพูดไม่หยุดเลยสักนาทีเดียว
“ฉันนึกว่านายจะไม่แนะนำเจ้าสาวมาให้พวกฉันรู้จักเสียแล้วสิ” ร้อยยิ้มทะเล้นที่เต็มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาเย้าเจ้าบ่าวที่เดินโอบเอวเจ้าสาวอย่างประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเต็มที่
เจ้าบ่าวจิกตามองเพื่อนช่างเย้าก่อนจะแนะนำเพื่อนๆที่ร่วมงานกันจนครบหมดทุกคน
“ฝากอบรมบ่มนิสัยให้เพ
