EP.6 ความทรงจำใหม่

1671 Words

เสียงน้ำในห้องน้ำค่อยๆ เงียบลง ประตูไม้สีเข้มถูกเปิดออกเบา ๆ กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งออกมากับไออุ่น พายเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันรอบตัว ร่างเล็กยังมีหยดน้ำเกาะตามผิวขาว เทมที่ยังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ดวงตาคมเข้มมองตามร่างเล็กที่เดินออกมาอย่างไม่ละสายตา แววตานั้นทำเอาหัวใจพายสะท้านวาบทันที “มองอะไรคะ” เธอถามเสียงเบา ก้มหน้าหลบสายตาคมนั้น ใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน เทมลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จนร่างเล็กต้องถอยหลังไปชนกำแพง เขายกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่เปียกน้ำออกจากแก้มใส ปลายนิ้วร้อนวาบลากผ่านผิวอย่างแผ่วเบา “วันนี้พี่จะให้เธอพักก่อน” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยใกล้จนลมหายใจอุ่นกระทบแก้ม “แต่ถ้าดื้อเมื่อไร…เธอไม่ได้ออกจากห้องแน่” คำพูดนั้นทำให้หัวใจพายสั่นแรงยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบลืมวิธีหายใจ พายพยายามเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แต่ก็ต้องหลบตาแทบจะทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนริมฝีปาก เทมโน้มตัวลงมาชิดใกล้ แต่ไม่แตะต้องเกินเลย เพียงแค่กดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากเธอแล้วกระซิบเสียงต่ำข้างหู “ไปแต่งตัวเถอะ…พี่จะนั่งรออยู่ตรงนี้” พายยืนตัวแข็ง มือเล็กกำชายผ้าขนหนูแน่น หัวใจสั่นระรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เธอรีบหมุนตัวหลบ เดินไปทางห้องแต่งตัวโดยไม่กล้ามองหน้าเทมอีก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังตามหลังมาทันที “ทำไม…แค่นี้ก็หน้าแดงแล้วเหรอ” เทมแกล้งแซว น้ำเสียงเจือขำแต่ก็มีความนุ่มแปลก ๆ แฝงอยู่ในนั้น “นี่คุณ!” พายหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับมาตาโต “อย่ามาพูดบ้า ๆ นะ” “บ้า?” เขาเลิกคิ้ว “เมื่อคืนใครกันแน่ที่เรียกชื่อพี่เสียงสั่นขนาดนั้น” “พะ...พี่เทม!” เธออ้าปากค้าง ก่อนจะคว้าหมอนข้างบนเตียงขว้างใส่เขาเต็มแรง “พูดแบบนี้อีกที พายจะกลับเดี๋ยวนี้เลย!” “กลับเหรอ? ก็บอกแล้วไงว่าถ้ายังดื้อ พี่จะไม่ให้เธอออกจากห้อง” เทมรับหมอนไว้ได้อย่างง่ายดาย มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เสียงหัวเราะพร่าต่ำของเขาทำให้หัวใจพายเต้นแรงไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ พายได้แต่รีบหนีเข้าห้องแต่งตัวไปโดยไม่หันกลับมามอง “ปากแข็งจริงๆ แต่ก็น่ารักชิบหาย” เทมนั่งมองตามหลังอย่างขำ ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ภายในห้องแต่งตัว พายยืนมองเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นอย่างจนใจ เธอไม่มีอะไรจะใส่เลยนอกจากผ้าขนหนูผืนเดียว ประตูห้องถูกเคาะเบา ๆ ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นจากด้านนอก “ในตู้เสื้อผ้าข้างซ้าย มีเสื้อเชิ้ตพี่อยู่สองสามตัว เลือกใส่เอาได้เลย” พายชะงัก หัวใจเต้นแปลก ๆ กับน้ำเสียงนั้น ทั้งอบอุ่น ทั้งนุ่มนวลจนแทบไม่เหมือนคนเมื่อคืน เธอเปิดตู้ดูตามที่บอก ก็เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดแขวนเรียงไว้หลายตัว ไม่นานนัก ร่างเล็กก็เดินออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตของเทมที่ใหญ่เกินตัว แขนเสื้อยาวคลุมมือและชายเสื้อปิดต้นขาเกือบหมด เธอดูทั้งเรียบร้อยและน่ามองจนเทมที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟา ถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น “รอพี่แป๊ปหนึ่ง ขอเวลาอาบน้ำก่อน เดี๋ยวไปส่ง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ขณะที่สายตายังไม่ละจากเธอ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันกลับเองได้” พายหันไปสบตาเขาเล็กน้อย “บอกให้รอ…ก็รอ” น้ำเสียงนิ่งแต่ชัดเจนจนเธอเงยหน้าขึ้นมอง “ไม่เป็นไร ฉันเกรงใจ” “ทำไม กลัวใครเห็นหรือไง” เทมเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างหงุดหงิด “เปล่าค่ะ แค่ไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด” เธอตอบทั้งที่ไม่กล้าสบตา “แต่เมื่อคืน พี่ว่าเราผ่านจุดที่เข้าใจผิดไปไกลแล้วนะ” เขายกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “พี่เทม!” พายเงยหน้าขึ้นมาเร็วทันที “ล้อเล่น” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ในแววตากลับมีประกายขำที่แสนจะน่าหมั่นไส้ ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูของเทมก็แล่นออกจากคอนโด เสียงเพลงเบา ๆ ดังคลอระหว่างทาง พายนั่งนิ่ง มือกำชายกระโปรงแน่น ส่วนเขาก็เพียงขับไปเงียบ ๆ แต่บางจังหวะก็หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้หัวใจเธอสั่นไม่หยุด ไม่นานก็ถึงคอนโดของพายที่อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยมากนัก รถของเทมเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานหน้าคอนโด "ขอบคุณที่มาส่ง” พายเปิดประตูเตรียมจะลง แต่เสียงทุ้มต่ำของเทมก็ดังขึ้นก่อน “พาย” ร่างเล็กชะงักเล็กน้อย แล้วหันกลับมามอง เทมเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย ริมฝีปากใกล้ใบหูจนลมหายใจร้อนวาบกระทบแก้มเธอ “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เดี๋ยวพี่ก็เปลี่ยนใจตามขึ้นไปบนห้องหรอก” พายหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครม ๆ จนแทบลืมหายใจ “กินซะ...เมื่อคืนพี่ปล่อยข้างใน” เทมยื่นกล่องยาคุมฉุนเฉินให้พาย ที่เขาให้ลูกน้องคนสนิทไปซื้อมาตั้งแต่เมื่อคืน มือเล็ก ๆ ยื่นมารับกล่องยา "แต่ถ้าหนูอยากมีเบบี๋แล้ว พี่ก็ไม่ติดนะ" เทมโน้มตัวเข้ามา จมูกโด่งของเขาแทบจะกดลงที่แก้ม "พี่เทม!! ฝันไปเถอะ!!" พายหน้าแดงจัด รีบเปิดประตูแล้ววิ่งลงจากรถโดยไม่หันกลับไปมองเทมอีกเลย เทมนั่งมองตามพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “น่ารักชะมัด” ประตูห้องปิดลง พายเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาในสภาพหมดแรงทั้งกาย ทั้งใจ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายตั้งแต่เมื่อคืนสั่นครืดขึ้นทันที หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนที่เต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับ “มินนี่” โทร 7 สาย “เฟียสต้า” โทร 5 สาย “ตายแล้ว…ลืมโทรกลับเลย!” พายเบิกตากว้าง เธอรีบกดโทรวีดีโอคอลกลับไปหาทันที และไม่ถึงสามวินาที เสียงแหลมของมินนี่ก็ดังลั่นแทบทะลุลำโพง “ยัยพาย! แกหายไปไหนมาทั้งคืนยะ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจอยู่แล้ว!” “ใจเย็น ๆ ได้ไหมนังมิน ฉันยังอยู่ดี” พายตอบเสียงอ่อน พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อยู่ดี? อยู่ดีแล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์! หรือว่า..” เสียงของเฟียสต้าที่อยู่สายเดียวกันแทรกขึ้นมาทันที “อย่าบอกนะว่ามีหนุ่ม ๆ ลากไปกินแล้ว!” “ไม่มี๊! พูดอะไของพวกแกเนี่ย” พายรีบเถียงเสียงสูงหน้าร้อนผ่าว “แค่…เอ่อ…อยู่กับคนรู้จักนิดหน่อย” “คนรู้จัก?” มินนี่ลากเสียงยาว “ถ้าแค่คนรู้จัก แล้วทำไมแกถึงหน้าแดงตอนพูดขนาดนั้น!! ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!” “โอ๊ย พวกแกนี่มัน” พายยกมือปิดหน้า ไม่รู้จะเถียงยังไงดี หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะคำพูดของเทมที่ยังวนเวียนในหัว แล้วยังมาเจอเพื่อนซี้ทั้งสองจับผิดอีก เสียงของเพื่อนทั้งสองดังลั่นปลายสาย มินนี่กับเฟียสต้าคือเพื่อนสนิทตั้งแต่พายเขามาเรียนที่นี่ สองสาวรวย สวย และมั่นใจแบบสุด ๆ ทั้งคู่มักคอยช่วยเหลือพายทุกเรื่อง แต่เธอกลับไม่ค่อยยอมรับน้ำใจเพราะกลัวจะเป็นภาระเพื่อน “ฉันแค่ไม่อยากให้พวกแกต้องห่วงเกินไป” พายพูดเสียงเบา “เฮ้อ แกนี่มันดื้อจริง ๆ นะพาย” เฟียสต้าถอนหายใจ เสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “แต่โอเค ฉันไม่ซักละ แค่สัญญาว่าแกจะไม่กลับไปหาอีพี่พอลอีกฉันก็พอใจแล้ว” พายเงียบไปชั่วครู่ ชื่อของผู้ชายคนนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก "พอล" รุ่นพี่ปีสี่คณะเดียวกัน หล่อ ดูดี ปากหวาน และรู้จักใช้เสน่ห์กับผู้หญิงแทบทุกคน พายเคยคิดว่าเขาคือรักแรกในมหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายเขากลับทรยศเธอ ผู้ชายที่เคยพูดว่าจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม กลับไปนอนกับ "พราวฟ้า" เด็กบริหารปีหนึ่ง ที่ไม่เคยลงรอยกับกลุ่มของพายเลย พราวฟ้าชอบพอลตั้งแต่เข้ามาเรียน แต่พอลกลับไม่สนใจ พอลชอบพายตั้งแต่วันแรกที่เจอในงานวันรับน้องที่คณะ พราวฟ้าคิดว่าถ้าไม่มีพาย พอลก็คงเป็นของเธอไปแล้ว มันเลยทำให้พราวฟ้าเกลียดพายเข้าใส้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา “ฉันลืมเขาไปนานแล้วแหละ” พายตอบเรียบ ๆ แต่เสียงกลับสั่นนิด ๆ “แน่ใจ?” มินนี่แกล้งถาม “แน่ใจสิ” พายฝืนยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "คุณแม่ทั้งสอง พอได้ยังคะ จะสอบสวนอะไรหนูขนาดนี้” เสียงหัวเราะของทั้งสามดังขึ้นอีกครั้ง พายหัวเราะตาม พลางพิงหัวลงกับพนักโซฟา แต่หัวใจกลับยังเต้นแรงอยู่ไม่หยุด กับภาพเมื่อคืนที่แวบกลับมาไม่ยอมหาย ริมฝีปากที่แนบชิดใบหู เสียงทุ้มพร่าที่กระซิบว่า “วันนี้พี่จะให้เธอพักก่อน แต่ถ้าดื้อเมื่อไร เธอไม่ได้ออกจากห้องแน่” พายยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองอย่างเผลอตัว รู้ตัวอีกทีก็หน้าแดงขึ้นมาทั้งหน้า บางที…ความทรงจำใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นเมื่อคืน อาจกำลังจะลบอดีตทั้งหมดของเธอไปทีละน้อยก็ได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more