EP.8 เตือนดีๆ

1469 Words

เสียงรอบข้างเริ่มแผ่วลงทันทีที่เทมก้าวข้ามถนนเข้ามา กลุ่มนักศึกษาหญิงแถวนั้นถึงกับเงียบกริบ ราวกับเวลาหยุดเดิน สายตานับสิบคู่มองมาที่เดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย รองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบพื้นเรียบ ทุกก้าวมั่นคง และตรงเข้าหาพายอย่างไม่ลังเลรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น ทำให้หัวใจของพายเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง “พาย...” เทมเอ่ยชื่อเธออีกครั้งอย่างคนคุ้นเคย เสียงรอบข้างเริ่มซุบซิบกันดังขึ้น “แก! เขาเดินมาหายัยพายจริงๆ!” มินนี่สะกิดแขนเฟียสต้า “ฉันเห็นแล้ว แต่ดูหน้ายัยพายสิ ไหนมันบอกว่าไม่รู้จักไง” “แล้วดูสายตาที่พี่เทมมองมันสิ มันไม่ธรรมดาแล้วนะ!” เฟียสต้ากระซิบเบา แต่พายถึงกับหน้าแดงก่ำ เทมหยุดยืนตรงหน้าเธอพอดี สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดเสียงเรียบแต่ฟังดูโคตรมีอิทธิพล “เดี๋ยววันนี้พี่ไปเอาเสื้อ...ที่ใส่ของพี่มาเมื่อเช้านะ” “พะ...พี่มาพูดตอนนี้ทำไม!” พายตาโต เสียงเล็กขุ่นเคืองไม่น้อย คำพูดนั้นดังพอให้มินนี่กับเฟียสต้าอ้าปากค้าง “ยัยพายยยยยยย!!!” มินนี่แทบจะกรี๊ด “ช่วยอย่าพูดอะไรแบบนั้นในที่แบบนี้ได้ไหม!” พายขบกรามแน่นพูดเสียงรอดไรฟันออกมา “แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ” เทมยิ้มขำในลำคอ “ฉันไม่ได้แดงเพราะเขิน! ฉันโมโหต่างหาก!” น้ำเสียงพายโวยกลับทันที “อ๋อเหรอ” เขาโน้มหน้าเข้าใกล้กระซิบข้างหู “หรือเพราะคิดถึงเรื่องเมื่อคืน?” ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้ม พายสะดุ้งสุดตัวก่อนจะผลักเขาออกเต็มแรง “พี่มันบ้า! อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” เทมหัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มกวน ๆ ยกขึ้นที่มุมปากกลับยิ่งชวนให้ใจพายเต้นแรงกว่าเดิม “พี่แค่มาเตือน! ถ้าวันนี้ พี่รู้ว่าเธอยังไปทำงานที่นั้นอีก ก็อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะครับ” “โรคจิต!” “ก็ลองดูพาย แล้วจะได้เห็นว่าพี่ทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด” เทมพูดพร้อมรอยยิ้มร้ายจัด ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปอย่างอ้อยอิ่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เขาทิ้งไว้ในอากาศ ทำให้หัวใจพายยิ่งเต้นแรงไม่หยุด มินนี่กับเฟียสต้ายืนตะลึงนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะหันมาหาพายพร้อมกัน “โอ้พระเจ้า…แกไปทําเสน่ห์ใส่พี่เทมมาเหรอวะยัยพาย!! “แกรู้มั๊ยคนอย่างพี่เทม ไม่มาตามผู้หญิงก่อนนะเว้ยจะบอกให้” “พวกแกสองคนช่วยเบา ๆ หน่อยได้ไหม! คนมองกันหมดแล้ว!” พายพูดเสียงเบาจนแทบกระซิบ พายถูกมินนี่กับเฟียสต้าลากออกมานอกตึกอย่างไม่ฟังเสียง มินนี่กดไหล่เพื่อนรักนั่งลงเก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกบริหาร จนแทบล้มทั้งยืน “เบาไม่ได้ย่ะ! เมื่อกี้มันอะไร!? แล้วเรื่องเสื้อที่ใส่เมื่อเช้าอีก อธิบายมาซะดี ๆ ยัยพาย!!” เฟียสต้าเท้าสะเอว “คือมัน...มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ” พายหลุบตาลง เสียงสั่นนิด ๆ “ไม่ใช่ยังไงยะ! เมื่อวานแกบอกว่าจะไปเริ่มงานวันแรกที่ร้านใหม่ใช่ไหม แล้ววันนี้พี่เทมโผล่มาพูดแบบนั้นเนี่ยนะ!? อย่าบอกนะว่า” มินนี่แทรกขึ้น พายสูดหายใจเข้าลึกก่อนหลับตาแน่น “ใช่!” เขาเจอฉันที่ร้านนั้นจริงๆ แล้ว...เราก็...” พายหลับตาปี้สารภาพความจริงทั้งหมด “เห้ยยยยยย!!!” เสียงกรี๊ดสองช็อตจากมินนี่กับเฟียสต้าดังพร้อมกัน จนพายต้องรีบยกมือปิดปากเพื่อนทั้งคู่แทบไม่ทัน “พวกแกเงียบๆ หน่อยสิ!!! จะให้คนทั้งมหา’ลัยรู้หรือไง!” พายพูดเสียงหลง ใบหน้าแดงก่ำ “อย่าบอกนะว่า... มีอะไรกันแล้วจริงๆ!” เฟียสกระซิบเสียงสูง พายก้มหน้าแน่นิ่งอยู่นาน ก่อนพยักเบา ๆ “แกมันเริ่ด!! ยัยพาย แกมันตัวมัม ตัวมารดา ตัวคลอดบุตร ฉันภูมิใจในตัวแกที่สุดนังเพื่อนรัก!!” “เลิกกับพี่พอลแล้วมาได้กับพี่เทม โอ้ยยยย นี่มันกระดูกคนละเบอร์กันชัดๆ ฉันเชียร์พี่เทมสุดแขนเลย” มีนนี่พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “แต่แก! พี่เทมเขาขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้สุดในคณะวิศวะเลยนะเว้ย! เพื่อนเราจะไหวเหรอ” เฟียสต้าเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง “เขาคงไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับฉันหรอก มันแค่อารมณ์ชั่ววูบ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก” พายพูดด้วยสีหน้าเศร้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ปากบอกไม่แคร์ แต่ในใจกลับรู้สึก “แล้วตอนนี้แกรู้สึกยังไง” เฟียสต้าถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง พายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ ทั้งที่เสียงสั่น “ไม่รู้ซิ...แค่ตอนนี้ พอเห็นหน้าเขา หัวใจฉันก็เต้นแรงแปลกๆ” “โอ้ยตายแล้ว! แกกำลังเริ่มชอบผู้ชายที่แกมอบความบริสุทธิ์เข้าให้แล้วยัยพาย!” มินนี่เอามือกุมหน้า “ไม่ใช่!!! ฉันไม่ได้ชอบเขา มันแค่อารมณ์ชั่ววูบ” พายรีบเถียง แต่หน้ากลับร้อนพร่า “แล้วที่เขาบอกห้ามแกไปทำงานที่ร้านนั้นอีก เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนใช่มั๊ย” เฟียสต้ายกคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย “อืม..แต่เขาไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน ยังไงฉันก็จะไปทำ” พายโวยเบา ๆ ก่อนก้มหน้าซ่อนความเขิน “เอาเป็นว่า แกต้องระวังไว้ก่อน ผู้ชายแบบนั้นไม่ธรรมดา และอีกอย่างหนึ่งที่ฉันรู้นะ พี่เทมเขาไม่ใช่คนที่จะเดินเข้ามาหาใครก่อน” มินนี่พูดขึ้นด้วยท่าทีที่จริงจัง “ใช่ ถ้าเขาเดินมาหาแกเองแบบนั้น...แสดงว่าเขาคงจริงจังแล้วล่ะ” เฟียสต้าพูดเสริม “แล้วแกแน่ใจนะ ว่าจะท้าทายเขาด้วยการไปทำงานที่นั้นอีก” มีนนี่ถามย้ำอีกครั้งอย่าเป็นห่วง “แต่ฉันเห็นด้วยกับพี่เทมนะพาย ฉันว่าที่นั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างแก” เฟียสต้าพูดขึ้นเสริม พายกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เสียง ติ๊ง! จากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอล้วงออกมาดูด้วยความงุนงง ก่อนจะชะงักทันทีที่เห็นชื่อที่ขึ้นหน้าจอ “Tem” พายทำหน้างงว่าเธอมีเบอร์เขาได้ยังไง มือเล็กสั่นน้อย ๆ ขณะกดเปิดอ่านข้อความนั้น “บัตรที่อยู่ในกระเป๋า ไม่จำกัดวงเงิน อยากจะใช้อะไรก็ใช้ แต่ห้ามไปทำงานที่นั้นอีก พี่เตือนดี ๆ แล้วนะ พาย” “มีอะไรพาย!! ทำหน้าแบบนั้นต้องมีอะไรแน่ ๆ” เฟียสต้าถามพลางโน้มเข้ามาดู แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ สองสาวเพื่อนซี้ก็แย่งโทรศัพท์ไปจากมือพายทันที “นี่มัน...!” มินนี่ตาโต “บัตรที่อยู่ในกระเป๋า? หมายความว่ายังไง?” พายรีบค้นกระเป๋าสตางค์ของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นระส่ำ และ...ก็ใช่จริง ๆ ในช่องซิปเล็ก มีบัตรเครดิตสีดำลายมันวาวใบหนึ่ง ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเสียบอยู่ “โอ้พระเจ้า...” เฟียสต้าอุทานออกมาเสียงดัง “อย่าบอกนะว่า...นี่มันบัตร Black Card ของพี่เทม!?” “ชิปทอง! วงเงินไม่จำกัด! ยัยพายยยยย!!! ผู้ชายเขาให้บัตรไม่จำกัดวงเงินแบบนี้ แกเป็นใครเนี่ย!? นางเอกซีรีส์รึไง!” มินนี่รีบยกบัตรขึ้นดูใต้แสง “เขาคงแค่...แค่หยิบใส่ไว้เฉยๆ!” พายรีบแย่งคืนมา ใบหน้าแดงจัด “ยัยบ้า เขาไม่ได้แค่หยิบใส่ไว้เฉยๆ หรอก เขาตั้งใจยัดให้ มากกว่า! แบบนี้มันประกาศชัด ๆ ว่าห้ามให้ผู้หญิงของฉันไปทำงานแบบนั้นอีก!” เฟียสต้าตีแขนเพื่อนอย่างแซว ๆ “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเขา!” พายเถียงเสียงสูงแต่หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม “แต่เขามองแกแบบนั้นไปแล้วนะ และตอนนี้ สีหน้าแกชัดเจนมาก จะโกหกใครได้อีก” มินนี่กระซิบยิ้ม ๆ พายก้มหน้าซ่อนความเขินในขณะที่หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ในสมองเต็มไปด้วยคำถามเดียว ทำไมเขาต้องทำขนาดนี้ ขณะที่เพื่อนทั้งสองยังคงเม้าท์กันเสียงดัง พายก็แอบเหลือบมองข้อความในจออีกครั้ง ประโยคสุดท้ายของเทมยังคงติดตา “พี่เตือนดีๆ แล้วนะ พาย” ริมฝีปากเล็กขบเม้มแน่น ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ถ้านี่คือการเตือน...มันก็ทำให้หัวใจพายเต้นแรงเกินไปแล้ว”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more