แดดยามเย็นสาดลอดต้นปีบหน้าตึกบริหารพายสะพายกระเป๋าออกมาพร้อมมินนี่และเฟียสต้า ทั้งสามสาวหัวเราะคุยกันเรื่องในคลาสเรียนวันนี้อย่างออกรสออกชาติ แต่ทว่าเสียงหนึ่งจากด้านหลังทำให้ก้าวเท้าของพายหยุดชะงักในทันที
“พาย”
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยนั้นยังทำให้หัวใจเธอเต้นแผ่วลงจังหวะหนึ่ง พายหันกลับไป และทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นตา ดวงตาของเธอก็สั่นระริก
พอลยืนอยู่ตรงนั้นในชุดนักศึกษาสุดเนี้ยบ เสื้อเชิ้ตขาวพับแขน กางเกงขายาวสีดำ ใบหน้าคมที่มีร่องรอยของคนที่หลับไม่เต็มอิ่ม แต่ยังคงหล่อเหมือนเคย
“พี่พอล” พายเอ่ยเสียงเบา เธอไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้
“พี่รออยู่ตั้งแต่เที่ยง อยากคุยกับพายหน่อย” น้ำเสียงเขานุ่มลง แต่แฝงแรงอ้อนบางอย่างที่พายจำได้ดี
“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ” เธอพยายามตัดบท มือกำสายกระเป๋าแน่น
“อย่าพูดแบบนั้นเลยพาย” พอลขยับเข้ามาใกล้
“พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่แค่...อยากเริ่มใหม่ อยากขอ
