ลมหายใจของเทมแผ่วชิดแก้มจนขนที่ต้นคอพายลุกซู่ พายพยายามหลบสายตา แต่ถูกปลายนิ้วเทมยกคางให้เงยขึ้นอย่างใจเย็น ดวงตาคมมืดและนิ่งเหมือนคลื่นที่ซ่อนแรงพายุอยู่ข้างใต้ ไม่นานชุดเดรสที่ถูกเทมรูดซิปลงเมื่อครู่ก็ร่วงหลุดจากไหล่ขาวเนียน
เทมดึงกระชากลงมาจนถึงเอว เขาใช้ปลายนิ้วมือเกี่ยวตะขอเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำให้หลุดออกอย่างชำชาญ เผยให้เห็นเต้านมกลมใหญ่ที่ขนาดเกินตัว และที่สะดุดสายตาเทมที่สุด ก็เห็นจะเป็นยอดถันสีชมพูระเรื่อ ที่แข็งเป็นไตอยู่ตรงหน้า
“สวยจังพาย!!” น้ำเสียงนั้นนุ่มแต่แฝงไปด้วยความหลงไหล
“พี่เทม!!...อย่ามองค่ะ” พายเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับแววตาเข้มของเขาด้วยความเขินอาย
“ไม่ต้องอายพาย เพราะต่อจากนี้ จะไม่มีใครได้เห็นมันอีกนอกจากพี่” เทมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างเป็นเจ้าของ
“วันนี้พี่ไม่ได้โกรธที่หนูใช้เงิน แต่โกรธที่หนูไม่เชื่อฟังพี่” พายก้มหน้ายอมรับอย่างจำนน
“จำไว้ ว่าทุกครั้งท
