เสียงเครื่องยนต์เงียบลงเมื่อรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ จอดเทียบหน้าตึกบริหารของมหาวิทยาลัย ผู้คนที่เดินผ่านต่างเหลียวมองทันที ไม่บ่อยนักที่จะเห็นรถรุ่นนี้มาจอดแถวนี้ จนกระทั้งกระจกฝั่งคนขับลดลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคมเข้มของหนุ่มวิศวะสุดฮอตแห่งมหาลัยเดียวกัน พายแทบอยากมุดลงไปใต้เบาะทันที
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” พายพูดเสียงเบา ก่อนที่เธอจะรีบปลดเข็มขัดนิรภัยโดยไม่กล้าสบตาเทม
“ครับ” เสียงตอบรับของเทมสั้นและทุ้มต่ำ ขณะที่มุมปากเขากลับมีรอยยิ้มจาง ๆ พายกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงเรียบ ๆ ของเทมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“อย่าลืมกินข้าวเที่ยงนะ”
“พี่นี่พูดเหมือนยายเลยนะคะ” พายชะงัก เธอหันมามองเขาทันที
“ยายคงไม่พูดด้วยสายตาแบบนี้หรอกใช่มั๊ย?”
เทมตอบนิ่ง ๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้พายหน้าแดงขึ้นอีกระดับ
“พี่เทม!” เธอโวยเสียงหลง แต่เทมกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทั้งอบอุ่นทั้งกวนประสาทในเวลา
